Her batan günün ardından,baş etmek üzere gözlerimi açtığım yeni bir gün daha...Hayat üzerime üzerime geldikçe ben daha da uzaklaşıyorum ondan.Ayakta kalabilmek ve direnmek için yeni çareler ve iksirler aradığımı farkediyorum.Mutlu olmanın peşinde koşarken,bu çaba içinde kaybolup gidiveriyorum...

Gerçekten her an insan ne için var olmuştur diye düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi.Ufak yaşlarda "mutlu olmak için herhalde" cevabını verirdim kendi kendime ama şimdilerde anlıyorum ki dünyada mutluluk geçici ve anlık.Mutlu olmak için tepeleri tırmanmak üzere geçiyor dünya hayatımız ve akıntıya kapılmış bir tahta parçası gibi savruluyoruz sürekli.Odaklanıyoruz ve koşturmaya başlıyoruz ta ki iki adım ötesini düşündüğünüzde kendinizi karanlık dehlizler içinde bulana kadar.

Demek ki diyorum insanın arzuladığı ve tasavvur ettiği,filmlerde görüp imrendiği o inanılmaz mutluluk tablosuna bu dünyada ulaşması pek mümkün görünmüyor.İnsan sonsuzluk nisbetinde istiyor mutlu olmayı ama herşeyin bir sonu olduğunu bildiğiniz bu dünya,bu isteğe cevap verebilme konusunda fevkalade yetersiz kalıyor.Sonsuz olmayanın sonsuzluk karşısında aciziyetini hissediyorum ve gülümsüyorum...

T.Koç

Etiketler: Kişisel