Seninle ilk tanıştığımız günü hatırlıyorumda,öyle tatlı öyle şirin gelmiştin gözüme...

Eskilerden farklı olacaktı bu sefer demiştim içimden,hiçbir zaman ayrılmayacağımızı vad' ederek gelmiştin gelmiştin sen.Her zaman birlikte olacak,el ele verip düşlerimizi süsleyen güzelliklerin peşinden beraber koşacaktık seninle.
Diğerleri gibi yarı yolda bırakmayacaktın beni,senin yanında olduğumda ellerimi dokunduğumda güvende ve huzur dolu hissetirecektin bana kendimi...

İlk defa hastalandığın günü hatırlarım da,nasıl paniklemiş elim ayağıma dolaşmıştı seni o halde görünce.Eşe dosta sormuştum ne yaparız ne ederiz diye.Aman ha kendince birşeylere kalkışma daha fena edersin kim bilir demişlerdi de ben de elim kolum bağlı oluruna bırakmıştım bu hali.
Sonradan kendiğilinden iyi olduğunda dünyalar benim olmuş,sevincimden ne yapacağımı şaşırmış da arkadaşlarıma bu halime dalga konusu olmuştum uzun bi süre...

Biricik annem dahi kıskanırdı seni epeyce,benimle onunla vakit geçirdiğinin dörtte biri kadar vakit geçirmiyorsun der,yüreğimin bam telini şöyle bir cıız ettirirdi.
Elimden ne gelirdi ki,sensiz bu hayat akmıyordu sanki,beraber vakit geçirmediğimiz anlarda,ellerimi sana dokunamadığım zamanlarda kendimi değişik bir şekilde huzursuz hissediyordum.
O ihtişamın ve albeninle gözlerimi kamaştırıyor,herşeyden vazgeçilir de yardan vazgeçilmez dertirtiyordun kendimce...

Birlikte olduğumuzda yüreklerimizi birleştirdiğimizde önümüze gelecek her türlü engeli aşmaya söz vermiştik birlikte.
Seninle beraber ilk büyük maceramızı hatırlarım da,Istanbul-Ankara arası yollara revan olmuştuk da yine,yolları ufukta kaybolan çizgi gibi arkamızda bırakmış gün batımı mutlu ve bahtiyar bir şekilde dönmüştük evimize.

Ve işte yine öyle bir gece Ankara-Istanbul arası yollara dökülmüş Avea Turkiye Şampiyonasına doğru ilerliyoruz,kulağımda hoş bir ezgi ve sen gamepadim yine yanıbaşımda...

T.Koç

Etiketler: Kişisel