İçinde sensizlik olan her cümlenin telaffuzundan esirge dudaklarımı. Beni adınsız bırakma.

Az az tattır özgürlüğü tutsaklığıma.Ne bileyim hep azarla içimdeki şeytanı;aramıza girme ihtimali doğarsa.Ya da aklımda bir tilki varsa seni sevmeme ihtilaf,tut kuyruğunda savur onu baş aşağıya.Sen edebini koru ne olursun şüphe yolsuzuna aldanma. O ne yaparsa yapsın,sen usunu şüphe denizinde yelkensiz,dümensiz,bensiz bırakma.

Ey yoksul düşlerimin varsıl silueti!Hayallerimi öksüzlüğe atma.En fazla virgüller olsun benli cümlelerinin kucağında.Ünlemlere, sorulara ve noktalara yer ayırma.Şair der ki:“Ey sevgili!Uzatma dünya sürgünümü benim.”Ey sevilen!Sen varsan uzadıkça uzasın dünya sürgünüm;yok,sen yoksan elimi yüzümü sürgünlere bulama.Ne olursun!

Az az tattır mantığını duygularıma mesela. Ne Juliet ol mantığına karşı sorgusuz savunmasız teslimkar. Ne de Einstein duygularına. Çıkar artık denklemleri yüreğimizden sevgili. Tabi ki Orhan Veli’nin böcekleri gibi -arzu et sadece- demiyorum. Ama... İste ne olursun hak ettiğin her şeyi. Verdiğimle yetinme, benim istediğim gibi sen de iste. Susma örneğin. Dudaklarınla konuşmasan bile gözlerinle; olmadı yüreğinle, olmadı gülüşünle. Ne yaparsan yap ama, Ruhumu desibelsiz bırakma.

Etiketler: Tefekkür