Havva parmağının ucunu Adem'in kalbinin üzerinde gezdirdi. Ben senin eğe kemiğinim. Bak tam şuranda benimle dolar bir boşluk. Ben olmazsam sende bir yokluk ki ne yokluk...Sendenim ben.Farklı bir yurda sürgün etme beni dedi. Adem onun yurduydu. O neye adım atsa Adem'e doğru, Adem ona doğruydu... O varsa herşey tamamdı...
Adem ile Havva ayrı ayrı da güzellerdi ama bir araya gelince bir başka güzellerdi...

En fazla yanında olduğu zaman da bile özlem duydu ona, bu kendisini özlemekten farklı değildi. Ama yine de Adem'i bütünleyecek bir yarım var idiyse o da , Havva'ydı, başkası değildi...