Ölümün soğuk ve kavurucu rüzgarları yine vuruyordu yüzümüze,fakat bu sefer çok daha yakın ve sert bir şekilde.Belki de ilk defa onu bu kadar yakınlarda hissetmenin şakınlığı hüznümle birbirine karışmıştı.Ne düşüneceğimi,nasıl davranmam gerektiğini bilmiyordum,bilemiyordum.Gök parçalanmış hikmet yağmurları sağanak sağanak üzerimize yağıyordu.Gözlerimi kapadım ve anı duyumsamaya çalıştım yalnızca...

Ölüm,av sezonunu açmıştı belli ki,bundan sonra da durmaya pek niyetli gözükmüyordu.Bir ilkti evet,ama son olmayaktı besbelli ki...


T.Koç