ZephyRs Blog

İlkokul Öğretmenim Herr Mattler

2010-01-23T09:18:00.004+02:00

Yıllar sonra ilkokul öğretmenim Reinhard Mattler'i aramak üzere bir umutla bilgisayarımın başına oturdum.İlkokul senelerimden aklımda kalan bütün keyword'leri bir bir sıralarken çok sevdiğim öğretmenimin emekli olduğuna dair bir gazete haberine ulaştım.Ne çok emeği geçmişti bize,o küçük sınıfta yaşadığım benzersiz hatıralar sanki dünmüş gibi aklımda.

Sınıfımızla birlikte yaptığımız müze ve orman gezileri,din üzerine yaptığımız sohbetlerimiz,öğretmenlik dışında kilisenin ilahi korosunda görev yapması ve söylediği şarkılardan isteğimiz üzerine bize de dinlettirmesi,kış ayları gelince mendilini elinden düşürmemesi ve hapşırdığında tüm okulu inletmesi :) Dışarıdan sert görünen ama içi hayat ve sevgiyle dolu bir insandı o.Her şey bir yana Almanya yıllarımda hayata tutunmamı sağlayan insan olmuştu.Üzerimde çok büyük hakkı var.

Geçtiğimiz sene Türk ve Alman öğrencilerin düzenlediği bir programla 37 yıllık öğretim hayatına "Aufwiedersehen" ve "Güle güle" yazılı pankartlarla veda etmiş.Bir gün yanına gidip elini öpmek nasip olur inş.

http://www.augsburger-allgemeine.de/Home/Nachrichten/Wirtschaft/Sparkassen-in-Schwaben/Specials/Sparkassen-Baufinanzierung/regid,2_puid,2_pageid,12194.html

Hayata ucundan tutunmak

2010-01-23T09:14:00.002+02:00

Oh be dünya varmış,insanın blogu gibisi yok vallahi,özledim buraları.Kaç zamandır uzak kalmıştım,neden mi? Kendimi unutmaktan,hayatın bana kendimi unutturmasından.Şu sıralar ara tatilin gelmesiyke yükümün biraz hafiflemesi beni kendime getirdi doğrusu."Neşeli Hayat" filminin son sekansı geliyor aklıma..."Adamın kafası rahat olacak biliyon mu" :)

***

Tutunmak istiyorum hayata tüm zorluk ve sıkıntılara inat.Yüzümde kocaman bir tebessümle hayatın tüm gerçekliğine alaycı bir bakış fırlatmak istiyorum.Yanı başımda kopan kıyametlere umursamadan yanından geçip gitmek,dudağımda inceden bir ıslıkla o çok sevdiğim parçaları mırıldanmak. Yüreğimde taşıdığım en büyük acılara kulak vermek yerine sabahın acı soğuğunda, ağaçların içinde ötüşen kuşları dinleyerek içimi ısıtmak istiyorum. Ağlamaklı bir hale, gri bir dünyaya,veremli bir hasta gibi umutsuz nefes alıp vermelere isyan ediyorum.Beni baştan aşağı sarıp kolumu kaldırmayacak hale getiren hüzne bile göz kırparak,elimde çitlediğim çekirdeğin kabuklarını kafasına fırlatmak istiyorum.Hey adamım ne oldu sana böyle "keep your head up" demek istiyorum.

Saniyeler kayıp giderken hayatımızdan hepsini güzel bir hatıra ile uğurlamak istiyorum.Aldığım her nefesin değerini en derinde hissetmek,sahip olduklarımıza alabildiğine şükretmek.Şükretmek dedim de,şükredebilmek için önce sahip olduklarımızı bilmeyi istiyorum Rabbimden. Mutluluğu gelecekte veya geçmişte aramak yerine gerçekten an’ın içinde hissedebilmeyi diliyorum, bugün bu satırları yazarken olduğu gibi.Her an huzuru soluklayabileceğim,kimselere ait olmayan,adı söylenmemiş renklere bezenmiş bir iç diyara,bir küçük dünyaya sahip olmayı isterken,beni bildiğin en güzel hal üzerine kıl Rabbim diye dua ediyorum.

Müziğini mi arıyorsun?

2009-11-12T14:33:00.007+02:00

Uzun zamandır arşivimdeki parçalara kulak aşinalığı geliştirmiş olmaktan dolayı büyük bir sıkıntı içerisindeydim.Ee arşivimi de güncelleyecek fırsatı bulamayınca müzik dinlemek bazen çile haline gelebiliyordu.(bkz.rutine düşmek)Geçenlerde bir arkadaşım yaşadığım bu boşluğu dolduracak büyük bir hizmetten beni haberdar etti.Artık "mood"umuz'a(ruh halimize) göre parçalar dinlemek mümkün Power Turk'ün bu eşsiz hizmeti sayesinde.Ücretsiz olduğu gibi üstüne üstlük reklamsız da :)

http://www.powerturk.com/

Müzik Diyetim:

-Sabahları evden çıkmadan 1 çay kaşığı Rock
-Akşam üzeri yemekten evvel 1 kase Etnik
-Geceleyin hayaller eşliğinde 1 süt bardağı Slow

The Cure

2009-10-29T05:00:00.004+02:00

The Cure… Yüzleri bembeyaz, dudakları rujlu elemanlar… Okul arkadaşı üç eleman 70lerde The Cure adlı grubu kurarlar. Tavırları, tipleri ve şarkılarıyla kısa sürede alternatif rock camiasında kendilerine güzel bir yer edinirler. İlk albümleri karamsar, iç bunaltıcı şarkılarla dolu olduğu için insanlar tarafından gotik ve bohemist olarak benimsenirler. Ve bu imaj onların üzerine öyle bir yapışır ki ne kadar neşeli şarkılar da yapsalar kendilerinden beklenen sıra dışı şeylerdir. Lakin gotik olmasa bile sıkı pesimist diyebiliriz kendilerine. Şöyle bir şey var ki, grubun vokalisti idi yanılmıyorsam, verdiği bir demeçte, hiçbir şey istemediğini, bir dağın tepesinde ölümü beklemek istediğini söylemiş. Buna benzer sözleri yüzünden intihar edeceği beklentisi doğmuş, hatta hangi şarkıdan/albümden sonra intihar edeceği merak konusuymuş… Tabi öyle bir şey olmamış…

Elemanların belirli bir ahlak anlayışları var. Kapitalizme, piyasaya karşı erdemli bir duruşları var. Küfürlü şarkılardan, öğürmelerden hazzetmiyorlar. Lakin birçok metal, rock ve elektro sanatçısında olduğu gibi bunlarda da bir imaj kaygısı var. Bu marjinal olma çabası direk olarak tiplerinde tezahür ediyor. İyi bir ailede yetişmiş, rahat büyümüş, nazik çocuklar olmalarına rağmen karmaşık saçlar ve bembeyaz suratlar ile vermek istedikleri görüntü ise tam tersi. Biz çok sıradışıyız mesajını veren imajın altında gayet doğal sevimli çocuklar var oysa. Bu gerçeği perdelemek rock’un doğası için gerekli olabilir belki, bilemiyorum. Örneğin Mortiis sahnede canavar maskesiyle çıkar. Uzun iğrenç bir burun, sivri kulaklar, dağınık uzun saçlar, sarılı kol ve bacaklar. Yaptığı şarkıyla bir şeyler anlatırken, imajıyla bu anlatıma destek vermektedir böyle yaparak. Oysa Mortiis de bembeyaz pürüzsüz nazik bir çocuk tipindedir aslen.

Şarkılarına gelirsek, ne söylediklerini bilmiyorum ama kasvetli şeyler söylüyor olsalar dahi, şarkılarında bir neşe var. Hani bazı sakızlar olur ya, şekersizdir ama tatlıdır. İşte The Cure için de bunu söylemek mümkündür, bir tatlandırıcı vardır şarkılarında ama bu bildiğimiz şeker (mutluluk, neşe) değildir. Enerjiyi hissederiz ama neşeyi birebir göremeyiz, iyiyse kafamız neşeleniriz…

Vokalistlerinin (Robert Smith) rahat ve temiz bir sesi var. Çok uçurmasa da en azından hiç yormuyor. Her şarkıyı aynı güzellikte aynı temizlikte okuyamadığı bir gerçek… Zaten kafası güzelken iyi yorumlayamadığını saçmaladığını kendisi söylüyor. Çok güzel şarkıları var. Derin ve yüzeysel ritimler iyi harmanlanmış. Bunu anlatmanın başka bir söylemi var mı bilmiyorum ama dediğim gibi şarkılarında derinden gelen ses ile belirgin olan sesler, tezatlıklarıyla, birbirlerine yakınlaşıp uzaklaşmalarıyla lezzetleniyor.

Bu arada aklıma gelmişken söyleyeyim Roll’un 16. Ve 40. Sayıları The Cure sayıları imiş. Merak ettim, o sayıları istiyorum, ama piyasada var mıdır bilmiyorum, benim sana linkini gönderdiklerim 2008 sayılarıydı sadece.

Şarkılarında güzel, akılda kalan ve kendini tekrar ettiğinde yorup sıkmayan melodilere bolca rastlamak mümkün… Hafif şarkılarda bile bir coşkunluk var, böyle olunca şarkılarını uzun yolda dinlemek gayet lezzetli olur diye düşünüyorum. Hatta yaptığım “Yolculukta Dinlenecek Şarkılar Listesi” ne bir şarkılarını almayı düşünüyorum, ama hangisini alacağıma karar vermedim.

Burada bir tespit yapsam iyi olacak. Albüm/sanatçı/şarkı tanıtımı yapılırken genelde (ya da hep öyle) verilen bilgiler biyografi gibidir. Kuru bilgilerden oluşur. Oysa ne çok isterim o anlatma mertebesine ulaşmış sıkı dinleyici herhangi bir şarkının derinlerini anlatsın bana, hissettiklerini anlatsın, şarkının hissettirdiklerini… Ya da tümden şarkıların geneline dair, en azından tarza, o özgün tarzın anlattığı özgün hikâyelere dair bir şeyler anlatsınlar. Biliyorum şarkıları anlatmak zordur ama ben anlatmak istiyorum yine de sana…

Anlamak da zordur biraz… Tadı nereden aldığına bağlı, hangi damardan beslendiğine… Örneğin ben net şeyleri severim, ses net, müzik net, melodi net. O yüzden Björk, Pink Floyd ve Radiohead bana çok da yakın değildir. Tori Amos hiç yakın değildir. Sana da Mortiis yakın değildir örneğin. Ama şu kesindir ki Björk’den de Mortiis’den de zevk alabilmek için iyi derecede müzik dinliyor olmak gerekir, iyi kulak dedikleri şey işte… Tom Waits’den zevk alabilmek için iyi dinlemenin yanında sabırlı olmak da gerekir mesela. Tamam, CocoRosie’de net değildir, biraz mıymıntıdır, ama zeki buluşlarla doludur, belki bu yüzdendir onların yakınlığı. Doğuda karşılığı Mohsen Namjoo olabilir CocoRoise’nin. Ama anlattıklarına değil müziklerine kattıklarına bak, bir akrabalık var yaklaşımda dimi… Björk, Pink Floyd ve Radiohead’ i yan yana yazınca aklıma bunlara yakın bir isim geldi: Coldplay. Yakın zamanda İstanbul’da konser vereceklermiş. Hep beraber The Hardest Part diye bağıracaklarmış. (:

Bu yazıyı sadece sana göndermek için yazmıştım ama sanıyorum sitede de yayımlayabilirim. Gayet temiz olmuş, hiç küfür etmemişim mesela, özel şeyler de söylememişim. Aslında Pink Floyd’un gizemli Sdy Barrett’ini anlattığın mektubuna karşılık olabilir bu mektup. En son Murat Menteş mi bahsetmişti o adamdan? Ne olmuştu? Bak o hikâyeyi unuttum. Bir ara yeniden anlat.

Sabah oluyor, uyuyayım biraz. Sen de işrağı bekle… Bir anekdotla bitireyim bari mektubu:

Elektronun kafayı sıyırmış elemanı Aphex Twin (Richard D. James) İstanbul’a geldiğinde sormuşlar:

- Evinizde bir tank olduğu hakkında söylentiler var.

Evet. Ferret Armoured Scout Car Mark II. 4.5 tonluk. Üzerinde 72 mm’lik taramalı tüfek var.

- Ne amaçla kullanıyorsunuz?

Normal bir araç gibi… Çoğunlukla alışveriş için kullanıyorum.

Not: Ekte bir grafik dosyası var. The Cure için tasarladığım duvar kâğıdı…

Aleminrenkleri.com'dan alıntıdır.

Sündürün görüntüleri sündürün, ekran boş kalmasın!

2009-10-10T21:23:00.003+03:00

Hayli zamandan beri televizyon üreticileri 16'ya 9 ebadında likit kristal veya plazma altyapılı televizyon ekranı üretiyorlar. Şimdiye kadar ekran standardında egemenliğini sürdüren 4'e 3 boyutlu ekranın pabucu dama atıldı.

Kısacası ekranların eni genişledi fakat televizyon yayınlarının çoğunluğu hâlâ eski ekran ölçülerini koruyor; ancak pek az kanal, yeni ekran standartlarına uygun yayın yapıyor. Hâl böyle olunca yeni televizyon cihazı alanlar şöyle bir meseleyle karşılaşıyorlar: Ekran büyük fakat görüntü ekranı doldurmuyor, küçük kalıyor. Neyse ki cihaz kumandalarıyla farklı boyutta ekran tercihleri yapılabiliyor. Meselâ kullanıcıların kısm-ı âzâmı şöyle davranıyor: 4:3 ebadında gelen yayını, 16:9'a sığacak derecede sündüren tercihi seçerek görüntüyü deforme ediyorlar.

Nerede rastladımsa durum böyleydi. Fiyakalı otel lobilerinden mahalle kahvelerine, pastanelerden mütevazı evlere kadar hemen herkes TV görüntülerini "sündürerek" seyretmeyi uygun buluyorlar; bu açıdan halkımızın eğilimi âşikâr, boş ekran sevmiyoruz.

Burada boşluk korkusu dediğimiz şey devreye giriyor olmalı; Frenkçesi "Horror vacue". Açıkta duran mutfak tüpüne tığ işiyle triko kazak giydiren, koltukları, iskemleleri, resim çerçevelerini, aynaları dantelle süsleyen millî zevkimizin bir izahı da boşluk korkusudur; yayla gibi ekranın ortasında küçücük kalan, sağında solunda boşluklar bırakan bir ekran görüntüsü içimize sinmiyor.

Sündürülmüş görüntü, TV seyredicilerinin nasıl içine siner anlamıyorum. Bütün ölçüler değişiyor; insanlar daha enli, suratlar daha ablak, eşya daha geniş görünüyor. "İlk başlarda garip geldi ama sonra alıştık" diyorlar. Doğrudur, alışılır; insanın intibak kabiliyeti yüksek fakat niçin gerçek ölçüler, gerçek ebat konusunda direnç gösterilmediği garibime gidiyor. Pek mâsum, pek alelâde görünse de gerçekliğin saptırılması değil midir bu?

"Yoo, rahatsız olmuyorum" diyenlere küçük bir anket uygulayalım; evinizdeki kapının, pencerenin, koltukların gerçek boyutlarını değiştirmesine katlanabilir misiniz? Vücut ölçüleriniz değişse, geometrik algınız bozulsa tahammül edebilir misiniz? Gerçeklik algısı bozulunca, boyutlar mânâsız gelecektir; sadece görünen, maddî şeylerde değil, zihinle kavranması gereken gerçekliğin de içe doğru bastırıldığını, dışa doğru sündürüldüğünü fark etmek sizi rahatsız etmez mi?

Boyutlar mantıkla ve elbette temel estetik algılarla da yakından ilgili. Mantık dediğimiz şey, herkesçe paylaşıldığına inandığımız bir dizi varsayımdır nihâyetinde. Mal varlığını izahta güçlük çeken nevzuhur zengin, "Gökten para yağdı; ben de topladım" dediğinde en azından bıyık altından güleriz; çünkü mantığın temel prensipleri konusunda bizimle dalga geçmeye kalkışmaktadır. Şâkule uymayan açıyla duvara asılmış tabloların göz zevkimizi rahatsız etmesi ise estetik önkabullerle ilgilidir. Küçük gibi görünen mantık zorlamaları bizim tabii algı cihazımızı bozar; başkasının dereceli gözlüğünü inatla takarak üç-beş gün sonra "alıştığını, artık rahatsız olmadığını, iyi gördüğünü" ileri süren birine benzeriz zamanla.

Bir nevi, "Efendisinin ilâcını çalıp içerek şifâ bulacağına inanan ahmak uşak" vaziyeti.

"Yazacak şey mi bulamadın yahu" diyenleri duyar gibiyim; velev ki öyle sayınız... Temel eğitimi esnasında bir dizi ideolojik âmentü ve axiomla yetiştirilen kuşakların daha sonraları bir kısım insânî ve tabii şeyleri algılamasında vahim zaaflara düşmesini, artık daha geniş bir çerçevede değerlendirmek taraftarıyım. Bugünlerde geçirdiğimiz zihni çöküntüyü ve örselenmeyi bu nokta-i nazarla incelerseniz, belki de bana hak verirsiniz.

Evvel zaman içinde yağmur suyu içenlerin delireceğini önceden haber alan bir âkıl adam varmış. Önceden su depolayarak hayli zaman deliren bir cemiyetin içinde tek akıllı olarak yaşamanın azabını tattıktan sonra günün birinde yaptığı şeyin anlamsızlığını fark ederek, herkesin içtiği sudan bir maşrapa dikivermiş kafaya...

Sündürün görüntüleri sündürün, ekran boş kalmasın!

A.Turan Alkan

Uzak İhtimal

2009-10-09T15:19:00.003+03:00

Musa, İstanbul'a yeni gelen bir müezzindir. Galata'daki bir camide çalışmaya ve caminin ayarladığı bir dairede kalmaya başlar. Karşı dairesinde Clara adlı bir rahibe adayı oturmaktadır. Yakup ise aristokrat bir aileden gelen, sahaflık yapan bir İstanbullu'dur ve uzun yıllar önce birlikte yaşadığı kadından olan kızını aramaktadır.

Musa, Clara’yı ilk gördüğü andan itibaren onunla konuşmaya çalışır, onu takip eder. Yakup’la da böylece tanışır. Üç farklı insanın hayatı kesişirken, sadece İstanbul gibi bir şehirde yaşanabilecek olaylar yaşanır.

Uzak İhtimal, yönetmenin ilk filmi olurken, aynı zamanda Rotterdam Film Festivali’nden "Kaplan" ödülüyle bu festivalde ödül alan ilk Türk filmi ünvanını aldı. Film, aynı zamanda 28. Uluslararası İstanbul Film Festivali’nin programında yer aldı. Uzak İhtimal 46. Uluslararası Antalya Altın Portakal Film Festivali Ulusal Uzun Metraj Film yarışmasında da yarışacak.

Senaryo: Tarık Tufan , Görkem Yeltan
Yönetmen: Mahmut Fazıl Coşkun
Oyuncular: Görkem Yeltan (Clara) , Ersan Ünsal (Yakup) , Nadir Sarıbacak (Musa)

Erteleme hastalığına son vermek

2009-10-09T01:13:00.003+03:00

İnsanoğlu hayatı boyunca birçok şeyi erteler de durur, bir süre sonra bu ertelemek hastalık haline gelir ve insan ertelemeyi alışkanlık haline getirir. Artık ertelemek sıradanlaşmıştır. "Acelesi yok canım, yarın yaparım" der durur ama nedense yarını bir türlü getiremez.

Gerçekten de şöyle bir düşündüğümüzde hayatımızda ne kadar çok şeyi erteliyoruz değil mi?
-" Sabah hallederiz "
-" Haftaya yaparım "
-"Sınav zamanı gelsin bakalım, o zaman çalışırım"
-"Yarın kesin başlıyorum"
Evet.. Ertelemekle ilgili çok duyduğumuz alışkanlık haline gelmiş cümleler.

Ertelemekle ilgili internetten araştırma yaparken Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'in bir hadisi karşıma çıktı;

"Erteleyen helak olmuştur"

İşte olay budur. Sevgili Peygamberimiz 1400 asır evvelden bizi uyarıyor. Sakın ha ertelemeyin, yapacaklarınızı şimdi yapın. Erteleyen helak olmuştur. Yani yapacaklarını yapamadan, erteleye erteleye kendini yemiş bitirmiştir. O zaman ertelemeye son demenin zamanı geldi ve geçiyor bile. Ben bu yazıyı yazarken bile ilk önce akşam yazarım dedim ama sonra niye erteliyorum ki şimdi yapayım dedim ve ortaya böyle bir yazı çıktı.

Parolamız; "Şimdi yapmak" olmalı. Ders mi çalışılacak. Şimdi... Günahlardan tevbe mi edilecek.. Şimdi.. Namaza başlanacak.. Şimdi.. Kitap mı okunacak.. Şimdi... Böyle yaptığımız zaman hem zamandan tasarruf ederek daha çok iş yapmış oluruz. Hem de kendimize güvenimizi artırarak mutluluğun tadını çıkartırız.

http://gunceldefter.blogcu.com/ 'dan alıntıdır.

Beklenen...

2009-10-07T03:24:00.003+03:00

Beklenen
Ne hasta bekler sabahı,
Ne taze ölüyü mezar.
Ne de şeytan, bir günahı,
Seni beklediğim kadar.

Geçti istemem gelmeni,
Yokluğunda buldum seni;
Bırak vehmimde gölgeni,
Gelme, artık neye yarar?

(1937)

Necip Fazıl Kısakürek

Üniversiteli delikanlı Kolejli kıza bir voleybol maçında rastladı.Okul salonundaydı maç. Tribünsüz, minik bir salon.. Seyircilerle, oyuncular arasında, sahanın çizgisi vardı sadece.. O kadar yakındılar..

Delikanlı, bu tatlı, bu güzel, bu dünyalar şirini kızı ilk defa görüyordu takımda.. Hoşlandığını, fena halde hoşlandığını hissetti. Az sonra bir şeyi daha hissetti. Uzun zamandan beri maçı değil, o güzel kızı izlediğini.. Kız servis atarken hemen önünden geçti. Göz göze geldiler.. Kız gülümsedi.. Delikanlı, çok popülerdi o yıllarda..Kız onu tanımış olmalıydı. Kim bilir, belki kız da ondan hoşlanmıştı.. Belki de delikanlı öyle olmasını istediği için ona öyle gelmişti.. Set değişip, takım karşıya gidince, delikanlıda yerini değiştirdi, o da karşıya gitti.. Üçüncü sette tekrar eski yerine döndü.. Kızda gidiş gelişleri fark etmişti galiba.. Bir defa daha gülümsedi. Manidar..

'Anladım' der gibi bir gülümseyişti bu.. Delikanlı o hafta boyu hep bu dünyalar şirini kızı düşündü.. Pazar günü, sabahın köründe kalktı, erkenden oynanacak maçı, ne maçı canım, o dünyalar şirini kızı görmek için.. Delikanlı artık kızın hiçbir maçını kaçırmıyordu.

Dahası..Ankara Koleji'nin her dağılış saatinde, okul civarında oluyordu, onu bir kez daha görmek için.. Karşılaştıklarında, hafif çok hafif bir gülümseme, çok minik bir baş eğmesi ile selamlaşır olmuşlardı..Bir defasında, yaptığına sonra kendisi de günlerce güldü.. O gün gene tesadüfmüş gibi, okul dağılımı kızın karşısına çıkmış, gülümseyerek selamlamış, sonra arka sokaklara dalıp, yıldırım gibi koşarak, bir blok ötede gene karşısına çıkmıştı.. Kız bu defa, iyice gülmüştü.. Karşısında, sözüm ona ağır ağır yürüyen, ama nefes nefese delikanlıyı görünce..

Delikanlı, voleybol takımının kaptanını iyi tanıyordu. Arkadaştılar.Sonunda bütün cesaretini topladı, kaptana açıldı.. O kızdan fena halde hoşlanıyordu. Galiba kız da ona karşı boş değildi. Bir yerde,bir şekilde tanışmaları gerekiyordu.. O zamanlar, bu işler böyle oluyordu çünkü.. Kaptan: 'Tabii' dedi.. 'Bu hafta sonu güzel bir konser var. Biz onunla gitmeye karar vermiştik zaten. Sen de gel. Hem konseri birlikte izleriz, hem de tanışırsınız..'

'Mutluluk işte bu olmalı' diye düşündü delikanlı. 'Mutluluk işte bu..' Ve konser gününe kadar geceleri hiç uyuyamadı.. Konser gününü de hiç ama hiç unutmadı..O ne heyecandı öyle.. Konserin verildiği sinemanın kapısında tanıştılar.. El sıkıştılar.. O güzel ele dokunduğu anı da hiç unutmadı delikanlı.. Kaptan, salona girdiklerinde, ustaca bir manevra daha yaptı. Delikanlı ile dünyalar şirini kız yan yana düştüler. İnanamıyordu delikanlı.. Onunla nihayet yan yana oturduğuna, onun sıcaklığını hissettiğine, onun nefesini duyduğuna inanamıyordu.. Biraz önce tanışırken tuttuğu el, bir karış ötesinde öylesine duruyor, delikanlı, sahnede dünyanın en romantik şarkısı söylenirken ki, o an dünyanın bütün şarkıları dünyanın en romantik şarkısıydı ya, o eli tutmak için öylesine büyük bir arzu duyuyordu ki içinde.. Ama uzatamıyordu işte elini.. Her şey böyle iyi giderken, yanlış bir hareketle, onu ürkütebileceğinden, incitebileceğinden öylesine korkuyordu ki.. Sonunda dayanamadı, sanki kolu uyuşmuş gibi, uzandı.. Kolunu kızın koltuğunun arkasına koydu.. Kızın omzuna değil.. Koltuğun üzerine.. Sonra kız arkaya yaslandı.. Birkaç saç teli, delikanlının elinin üzerine dokundu..

Kalbi yerinden fırlayacak gibi atıyordu artık genç adamın.. Dünyalar şirini kızın saçları eline dokunuyordu çünkü..Konserden çıkarken, kız, şakalaştı.. 'Sizi her maçımızda görüyoruz. Alıştık nerdeyse.. Yarın Adana'da maçımız var.. Gözlerimiz sizi arayacak..'

Hayır, aramayacaktı..Delikanlı o anda kararını vermişti çünkü.. Cebinde onu otobüsle Adana'ya götürüp getirecek, hatta öğle yemeğinde bir de Adana kebap yedirecek kadar para vardı.. Gece yarısı kalkan otobüse bindi..

Sabah erkenden Adana'ya indi. Maç saatine kadar başı boş dolaştı. Salona erkenden girdi, en ön sıraya tam servis köşesine en yakın yere oturdu.. Takımlar sahaya çıkarken, salondaki en heyecanlı seyirci oydu. Maç falan değildi sebep tabii.. İlk sette kız farkında bile değildi onun.. Nerden olsundu ki.. İkinci sette öbür tarafa gittiler.. Döndüklerinde, üçüncü sette kız fark etti delikanlıyı..Yüzünde çok ama çok şaşkın bir ifade, biraz mutluluk, biraz da gurur vardı sanki.. Ankara'nın hele Kolej'de çok popüler bu delikanlısının onun için ta oralara geldiğini bilmenin gururu..

Maç bitti. Kız soyunma odasına, delikanlı garajlara gitti. Tek kelime konuşmadan.. Konuşmaya gelmemişti ki..Kız 'Keşke orada olsaydın' demişti. O da olmuştu işte.. Hepsi o..

Ona o kadar çok şey söylemek istiyordu ki aslında..Bir gün üniversite kantininde gazete okurken, iç sayfalarda bir şiire rastladı. Daha doğrusu bir şiirden alınmış bir dörtlüğe.. Söylemek istediği her şey bu dört satırda vardı sanki..Bembeyaz bir karta yazdı o dört satırı.. Öğleden sonrayı zor etti, Kolejin önüne gitmek için.. Kızın karşıdan geldiğini gördü. Koşarak yanına gitti. 'Bu sana' diye kartı eline tutuşturdu ve kayboldu ortadan, kız, dizeleri okurken..

'Ne hasta beklerdi sabahı
Ne taze ölüyü mezar
Ne de şeytan bir günahı
Seni beklediğim kadar!..'

Ertesi gün öğleden sonra, tarif edilemez heyecanlar içinde Kolej'in önündeydi gene.. Kız karşıdan geliyordu.. Bu defa yanında arkadaşları yoktu. Yalnızdı..Yaklaştığında işaret etti delikanlıya.. Gözlerine inanamadı genç adam.. Onu yanına mı çağırıyordu yoksa.. Evet, çağırıyordu işte.. Kalbinin duracağını sandı yaklaşırken.. 'Sana bir şeyler söylemek istiyorum' dedi kız.. O da heyecanlıydı, belli..

'Bak iyi dinle.. Dünkü satırlar için çok teşekkürler.. Herhalde hissettin, ben de senden hoşlanıyorum. Ama senden evvel tanıdığım birisi daha var. Ondan da hoşlanıyorum ve henüz karar veremedim, hanginizden daha çok hoşlandığıma.. Ve de şu anda, onu terk etmem için bir sebep yok.'

'O zaman karar verdiğinde ve de eğer seçtiğin ben olursam, hayatında başka kimse olmazsa, ara beni' dedi delikanlı ikiletmeden.. Ayrıldı kızın yanından.. Bir daha voleybol maçına gitmeden, bir daha okul yolunda önüne çıkmadan.. Bir daha onu hiç görmeden..

Yıllarca sonra Levent'in söyleyeceği şarkıdaki Sezen'in sözlerini o, o zaman biliyordu sanki. Aşk onurlu olmalıydı.. Günlerce, haftalarca, aylarca bekledi.. Tıpkı, kıza verdiği o dörtlükteki gibi bekledi.. Hastanın sabahı, seytanın günahı beklediği gibi bekledi.. Heyecanla bekledi. Hırsla, arzuyla bekledi. Umutla, umutsuzlukla bekledi. Bazen öfkeyle bekledi.. Ama bekledi.. Başka hiç kimseye bakmadan, başka hiç kimseyi bulmadan bekledi.

Bir gün bir şiir antolojisinde şiirin tamamını buldu.. İki dörtlüktü şiir aslında.. İlki kıza verdiği.. Bir ikinci dörtlük daha vardı o kadar.. O dörtlüğü de bir kartın arkasına dikkatle yazdı.. Cebine koydu..

Bekleyiş sürüyor, sürüyordu..Okullar kapandı, açıldı.. Aylar, aylar geçti.. Bir gün delikanlı kızı aniden karşısında gördü.. 'Günlerdir seni arıyorum' dedi kız.

'Günlerdir seni arıyorum. İşte sana haber.. Artık hayatımda hiç kimse yok!..'

'Yaa' dedi delikanlı.. 'Yaa' dedi sadece..Kalbi heyecandan ölesiye çarparken, aylardır ölesiye beklediği an gelip çatmışken, ağzından sadece bu ses çıkmıştı..

'Yaaa!..'

Cebinde artık iyice eskimiş kartı uzattı kıza.. 'Sana bir şiirin ilk dörtlüğünü vermiştim ya bir gün' dedi.. 'Bu da ikinci ve son dörtlüğü onun..'

Sonra yürüdü gitti, arkasına bile bakmadan.. Kız dizelere bakarken..

'Geçti istemem gelmeni
Yokluğunda buldum seni.
Bırak vehmimde gölgeni
Gelme artık neye yarar!..'

Aradan yıllar, çok ama çok uzun yıllar geçti. Delikanlı bugün hâlâ düşünüyor..O uzun, çok uzun bekleyiş aşkını öldürmüş müydü, acaba?.

Ya da beklerken, ölesiye beklerken hayalinde öylesine bir sevgili yaratmıştı ki, artık yaşayan hiç kimse bu hayali dolduramazdı.. O sevgilinin kendisi bile.. Hayalindekini yaşatmak için mi, yaşayanı silmişti yani?.. Yokluğunda bulmak bu mu demek oluyordu?..

Ya da.. Ya da..

Bir şiirin romantizmine mi kapılmış, bir delikanlılık jesti uğruna, mutluluğunun üzerinden öylece yürüyüp gitmişti, acaba? Delikanlı bu soruların yanıtını bugün hâlâ bilmiyor..Bilmediğini de en iyi ben biliyorum.. Çünkü, delikanlı bendim!..

2009-09-30T05:21:00.002+03:00

İnsanın kaç zindanı var?

“Çağımızda insanın en büyük sorunu bizzat insan sorunudur ona göre. Çünkü insan kendinin dört zindanında tutsaktır. Nedir bu dört zindan?”

Kırk dört yıllık bir ömre üç yüzden fazla eser sığdırıp; Şah döneminin Savak’ı tarafından şehit edilen Ali Şeriati’nin en kült kitaplarından biri; “İnsanın Dört Zindanı”dır. Birçok eseri gibi, bu eser de bir konuşmasının metnidir aslında. Otuz yedi yaşındadır bu konuşmayı yaparken Ali Şeriati ve bu konuşma, İran’ın Abadan şehrinde üniversite öğrencilerine hitaben yapılmıştır.

Çağın en büyük sorunu

Çağımızda insanın en büyük sorunu “bizzat insan sorunu”dur ona göre. Çünkü insan kendinin dört zindanında tutsaktır. Nedir bu dört zindan? İlk zindan doğadır. İnsan, doğanın baskısı altındadır. İkinci zindan, tarihin baskısıdır. Üçüncü zindan, sosyolojizmdir. Dördüncü zindan ise, “kendim” zindanıdır.

İnsan, bu ilk üç zindanın baskısından kendini kurtarabilir. Bunu üzerinde taşıması gereken (beşerden insana yolculuğunda) üç özellik sayesinde yapar. İnsan, ilk olarak, öz varlığının bilincinde bir varlıktır. Bu öz varlığının bilincinde olma durumu ona seçme yeteneği kazandırır. Seçen insan, yaratıcı özelliği de taşıyabilir demektir. Böylelikle insan dört zindanının üçünü bu yetileri sayesinde aşabilecektir. Ama insanın en önemli zindanı “kendim” zindanıdır. Burada hasta ve hastalık birdir artık.

İnsan nasıl kurtulur?

İlk üç zindanın baskını kıran insan, “anlamsızlık ve boşluk” duygusunun içine düşmektedir. Çünkü insan henüz özgürlüğüne kavuşabilmiş değildir. Bu üç zindandan kurtulmak onu daha büyük bir zindana hapsetmiştir. İnsan bu durumda her zamankinden fazla güç sahibi olmasına karşın, her zamankinden daha çaresizdir. Çünkü “kendim” zindanındaki insan ne yapması gerektiğini bilmemektedir.

Peki, insan bu zindanların en zorundan nasıl kurtulacaktır? Artık bu zindan onun çevresini kuşatmak bir yana, insanın üzerinde taşıdığı bir zindandır. Bunun da cevabını verir bu konuşmasında/kitabında, Ali Şeriati. “İnsanın ülküsü, özlemi öylesine yüce olmalıdır ki; bir noktaya bağlı kalmasın” der. Bunu da aşkla yapacaktır insan. Yoksa “beşer”den “insan”a yolculuğunda yolda kalacaktır.

Çare:?

(arayıp bulunuz efem)

....

Kaynak:
Besim Bal - www.dunyabizim.com

Youtube Jacker 4 Lite

2009-09-22T22:19:00.002+03:00

Ceyka'nın anlamsız 5mb büyüklüğündeki jacker'ının ufaltılmış hali.Program için beyazkod'a teşekkürlerimi sunuyorum.

http://rapidshare.com/files/283595390/youtube_jacker_4_lite.rar.html

Darwin Islamic Centre

2009-09-09T05:59:00.003+03:00

Adı koca bir şehre verilen, "evrim teorisi"yle meşhur olan Charles Darwin, kendi adının anıldığı şehirdeki camide cuma namazını kılan, yaz aylarında bile çok sıcak olmasına rağmen oruçlarını tutan kalabalığı görse ne derdi acaba?

Avustralya'da 'evrim teorisi'nin sahibi Charles Darwin'den adını alan şehirdeki "Darwin İslamic Centre" yani "Darwin İslam Merkezi"nde hareketli günler yaşanıyor. Avustralya'nın Northern Territory eyaletinin başkenti Darwin, turistik yer olması sebebiyle dünyanın her yerinden gelen turistlerin uğrak yeri.

Darwin, Avustralya için savunma şehri olması sebebiyle önemli. Japon saldırısı sebebiyle İkinci Dünya Savaşı yıllarından kalma ve halen sağlam şekilde ayakta duran savunma amaçlı sığınakları şehrin çeşitli yerlerinde görmek mümkün. Şehir, diğer Avustralya eyalet başkentlerine göre savaşı ve askeri tarihi olan bir yer. (Eylül 1839 Darwin'de duraklayan geminin komutanı John Clements Wickham, bulundukları yere arkadaşı olduğu ifade edilen Charles Darwin'in adını vererek "Port Darwin" olarak adlandırmış.) Darwin'de 500'den fazla Müslüman aile yaşıyor. Nüfusu 100 bini geçen Darwin'de ayrıca 20'den fazla Türk aile var. Bunlardan biri de 1984 yılından bu yana bu şehirde ailesiyle yaşayan Oktay Hujent... Camide tanıştığımız gençlerden Ali Akdeniz de Charles Darwin Üniversitesi öğrencisi.

Cenabı Aşk'a Dair

2009-09-06T04:54:00.002+03:00

Var Eşrefoğlu Rumî bil hakikat
Vücûdu fâni etmektir adı aşk

Varın gidin siz de öyleyse,düşün yollara hakikati bilmek için hakikat adına,aşk adına,aşkın adına.Mecali kalmamış ellerinizi hiç değilse son bir defa kaldırın da kapı yüzünüze kapanmadan evvel o kapıyı siz kendiniz kendi yüzünüze kapamayı deneyin!

Varlığa gelen her âdemin kendini varlığa getirene ihtiyacı iki cihettendir;ilki varlığa getirdiği için,ikincisi varlığını sürdümesini sağladığı için.Evet varlığa gelmenin bir sebebi olduğu gibi,var kalmanın,varlıklı olmanın da bir sebebi vardır.İki farklı sebepten değil,bir sebebin iki cihetinden söz ediyoruz aslında.Var olabilmemiz için muhtaç olduğumuza varlığımızı sürdürmek için de muhtaç olmaktan...Böylelikle varolanın tümü iki sıfata muttasıf olmak zorunda:vücûd ve beka.

Demek ki aşk vücûdu bâki kılmak için çırpınanaların değil,vücûdu fâni kılmak için çabalayanların mesleği...

Lügat okumayı sevenlerdenim

2009-09-01T15:58:00.002+03:00

Lügat okumayı sevenlerdenim.

Eskiden olsa bu cümleyi "Lügatlerde keşfe çıkmaya bayılırım." şeklinde kurardım,bir tekneye atlayıp bilmediğin bir alemde yolculuk yapmak gibi...Şimdi kabristan ziyareti gibi lügat okuyorum.Kabristanlar gibi lügatler,binlerce kelimenin hazin ölüsü,sessiz ve unutulmuş mezarlarında yatıyor upuzun,sayfalar boyu kelimeler,hiçbir çağrışımı kalmamış,hiçbir yad edeni...Kimi yabancı diye terk edilmiş,kimi zamanla yerini başka kelimelere bırakmış,tedavülden kalkmış tabiri caizse...

İşte burası "Bende"nin mezarı bakın...Bende;kul,köle anlamına geliyor.("En çok bildiğiniz'e bakın" sözü büyük hocalardan tevarüs ettiğimiz bir lügat okuma edebidir bu arada,üşenmedim açıp baktım lügate...) Eskiler,birisiyle tanışırken kendilerini "kulunuz,köleniz" anlamında "bende-niz" diyerek takdim ederlermiş,nezaketen...Şimdi nadiren kullanlar da onur ve şeref anlamını yükleyerek kullanıyorlar.

Ayşenur Vural, Şebnem Dergisi ,sayı:34

Taharet musluğu ve Batılılaşma üzerine

2009-08-06T17:46:00.003+03:00

22 temmuz 2007 seçimlerinden birkaç gün evvel bulunduğum bir mekanda, benim yaşlarda gençlerden oluşan kızlı erkekli bir arkadaş grubu bulunuyordu, sosyal ortamlarda diğer masalara kulak misafiri olmak tespitperver kişiliğimin mühim bir özelliği olduğundan bu gençlerin masasındaki oldukça hararetli siyasi sohbete kulak kabartmıştım. sohbetin daha evvelki aşamalarında bilgi üniversitesi sosyoloji bölümünde talebe olduğunu söyleyen kıvırcık kumral saçlı kız, diğer arkadaşlarına o yıl seçimlere bağımsız olarak katılacak olan, şu an adını vermek istemediğim bir adayın propagandasını yapmaktaydı. sohbet böylece sürerken masadaki erkeklerden biri zannedersem tuvalete gitti, birkaç dakika sonra geldiğinde taharet musluğunun abuk subuk yerlere isabet ettiğinden şikayet edip rahat taharetlenemediğini söyledi, işte delikanlının bu şikayetlerinden sonra bahsettiğim kızın beni şaşkına çeviren sözleri geldi,

-sen taharet mi alıyorsun? taharet musluğu mu kullanıyorsun?

çocuk şaşkınlık içerisinde cevapladı,

- evet, ya sen? sen de taharetlenmiyor musun?

kız yanıt verdi,

-bana nasıl böyle bir soru sorabilirsin? tabii ki de taharetlenmiyorum, bugün hangi ab ülkesinde, hangi efta ülkesinde, hangi cefta ülkesinde taharet musluğu kullanılıyor? taharet musluğu batılılaşmaya engeldir, bu ülkeyi geri kalmaya iten tüm sebeplerin bütünleşik bir sembolüdür benim gözümde!

tartışma uzun bir süre daha devam edeceğe benziyordu, bu korkunç sohbete daha fazla tanıklık edemeyeceğimi düşünerek adisyonu istedim ve kalktım, fakat oradan kaçarcasına uzaklaşmama rağmen bugün dahi bu sözleri duymanın yarattığı ağır travmayı atlatamadım. konu ne zaman batılılaşmadan açılsa aklıma bu sözler geliyor ve kimi vatandaşlarımızın batılılaşma algılarındaki çarpıklık beni her gün kahrediyor...

(dengizik, 05.08.2009 21:29) - Ekşisözlük

Meşe yaprağı

2009-08-05T17:09:00.001+03:00

Şirazlı Sadi iyi arkadaşın bıraktığı güzel etkiyi anlatırken şöyle tatlı bir misal verir: Çevresine ibretle bakan adamın biri, ormanda dolaşırken bir meşe yaprağından gül kokusu geldiğini anlayarak; "Nasıl oluyor da gül gibi kokuyorsun ey meşe yaprağı?" der. Dile gelen meşe yaprağı da şöyle cevap verir:

"Uzaklardaki gülün yapraklarını rüzgâr uçurup buralara kadar getirdi. Ben onları kendi yanımda misafir ettim. Bir müddet gülle arkadaşlık ettik. Gül kokusu bana arkadaşlık ettiğim bu gül yaprağından geldi."

Şarkıcıya âşık olan genç

2009-07-27T06:05:00.005+03:00

Aşkın sebepleri arasında en inanılmaz olanı belki de rüyada görüp âşık olmaktı.İnsan sevgiliyi rüyada her vakit görür ama rüyada yalnızca bir gördüğü birine acaba sevgili der mi?Bunlar olsa olsa Hüsrev ile Şirin,Vamık ile Azra hikâyelerinde olur.Gönlün,hiç mevcut olmayan birine tutulması sanki hiç gereği olmayan bir şeyle geçim sağlamak gibi değil midir?Birisi hiç görmediği ve asla göremeyeceği bir güzeli sevdiğini söylerse herhalde aklından zoru olduğunu düşünürler.Ruhu ona telkin ediyormuş,temenni ve arzuları kalbini yönlendiriyormuş,bunlara inanmazlar.Oysa bir âşık,sevgilinin ay mı,güneş mi olduğunu bilemese de,aklının bir oyunu mu,hayalinin çılgınlığımı mı olduğunu kestiremese de,gözlerine her daim onun görüntüsü girdiği müddetçe âşık değil midir?Âşık olmak için maddi varlık şart mıdır?Allah'ın güzelliğini rüyasunda görüp ona âşık olan dervişe inanıyoruz da neden sevgilisinin hayaliyle özleme tutulan âşıka inanmıyoruz.Eğer ona inanmayacaksak aşk,surete tapmaktan gayrı ne olur ki?O halde insan,sevdiği kişiyi karşısında görmeden de onu âşıkı olabilir.Sevgili için kaygılanmak da,hayaliyle mes olmak da,geceleri uykusuz kalmak ve seherlerde acı çekmek de hehep âşıkın sevgiliyi görmeden yaptığı şeylerdir.Bir duvarın arkasında şarkı söyleyen bir kadını işitmek bazen ona tutulmak için yeterlidir.Bazıları buna temelsiz bir bina gözüyle bakabilir,ancak âşık,o binayı inşa etmekte her zaman çok mahirdir.Zihni göremediği bir varlığın tutkusuyla meşgul olan kişi,düşünceleriyle baş başa kaldığında hayalinden ona şekiller çizer,kıyafetler giydirir,renk ve koku isnat eder tavır biçer.Sevgili âşıkın zihninin içinde yapılır.Âşıkın hayal ve bedii düşünceleri sevgilinin güzelliğini artırır.Diyelim sese âşık olan genç sonra o şarkıcıyı bir yede görse,âşkı ya sönecek veya artacaktır.Görme onu yönlendrecektir.İyi de görme yoksa kim bu şarkıcıya âşık olan kişiyi ayıplayabilir ki?Cenneti de ancak tasvirle tanıyor değil miyiz?Onun söylediği şarkılar kulağımızı doldurup kalbimizi ona yönlendirdiğinde genelde âşık onun güzelliğini sesine göre ölçer.Eğer kendisini gördüğünde aşkı artıyorsa şarkıcıda onun sesine denk bir güzellik görmüş demektir.Ama eğer şarkıcının yüzü sesinden daha güzel ise bu âşıkı,sesten yola çıkarara güzelliği keşfettiği için tebrik etmek gerekmez mi?Cennetin en güzel tasvirleri bile cennetin yanına yaklaşmaktan uzak değiller midir?O halde,kainatta görülen bütün güzelliklerin "Mutlak Güzel"den bir iz taşıdıkları için güzel olduğunu söyleyen kişi haksız sayılabilir mi?

Katre-i Matem s.189 / İskender Pala

Pazar keyfi...

2009-07-26T12:57:00.002+03:00

Pazar günü kahvaltıdan sonra fincanda kahvenizi yudumlarken matbadan yeni çıkmış buram buram kağıt kokan gazetenizin haftasonu ekinin sayfalarını çevirmek ve sıkıcı gündemden bir süreliğine uzak kalmak gibisi yoktur.Peki ama benim gibi en yakın gazete bayiinden fersah fersah uzaksanız ve internet sayflarından haber okumaktan haz etmiyorsanız ne yapmanız gerekir.

Biraz geç de olsa Zaman'ın haftasonu ekini hazırlayan ekibin keyfimizin yarım kalmaması için ekleri .pdf formatında yayınladıklarını farkettim ve mutluluğumu sizlerle paylaşmak istedim.Gazete kağıdının yerini elbette tutmuyor ama html uzantılı sayfalardan kat be kat daha iyi olduğundan hiç şüphem yok.

http://www.zaman.com.tr/bolum.do?bolumno=80

Zamanın hakkını vermek üzerine...

2009-07-26T06:14:00.002+03:00

Bir sabah vakti...
Etrafta ürkek kuş sesleri,yakınlarda bir köpek havlıyor,bir horoz ötede günün ağardığını haber veriyor.Kıyam halindeyken sözlerin en güzeline arkadaşlık eden bu sesler eşliğinde gecenin hakkını vermeye çalışmış olmanın tatlı yorgunluğu ile birlikte inanılmaz bir huzur doluyor gönlüme.Öyle tatlı bir esinti var ki yüreğimde uzun zamandır tatmadığım türden,biliyorum.Nedendir diye soruyorum kendi kendime,bu farklılık nereden?
Cevap söz alıyor daha sual söyleyeceklerini bitirmeden.Herşeyin üzerimizde bir hakkı olduğu gibi zamanın da üzerimizde hakkı olduğunu çoğumuz farketmeyiz.Öyle ki o adeta her gün bizden zekat ister,onu vermek veya vermemek ise tamamen irademiz üzeredir.Aslında her şey farkındalık noktasında önemlidir.Vermen gerekenin farkında değilsen onu nasıl verebilirsin ki.
Peki ya vermenin zamanlaması? Her istediği anda verebilir mi insan zamanın hakkını.Yok hayır.Hiç kolay değildir onun demini tutturmak.Bakarsın ama göremezsin çoğu zaman,dinlemek için kulak verirsen duyabilirsin ancak.Her vakit ayrı naz yapar insana,çünkü ayrı ayrıdır sunduğu lezzetler çoğu zaman.

Ey insan kulak ver dinle o zaman!

Nokia telefonlarda SMS yedekleme

2009-07-24T19:45:00.007+03:00

Geçen gün evde otururken cep telefonumun SMS mesajları için ayırdığı hafızanın dolduğunu farkettim.SMS mesajlarının çoğu da benim için çok değerli olduğu için bir çözüm yolu bulmam gerekiyordu.Cep telefonu camiasıyla aramın pek iyi olmaması nedeniyle önereceğim çözüm yolu çok bilindik olabilir.

Çözümün adı:Nokia PC Suite

Bu yazılım sayesinde cep telefonumuzla ilgili başta telefon numaraları olmak üzere,sms mesajları,ajanda notları,resim ve müzik dosyaları gibi birçok önemli bilgiyi bluetooth sayesinde bilgisayarımıza transfer edebiliyoruz.Öncelikle aşağıdaki linkten cep telefonu modelimize uygun olan Nokia yazılımını indiriyoruz ve kuruyoruz.

http://www.nokia-asia.com/get-support-and-software/download-software/nokia-pc-suites/compatibility-and-download

Daha sonra kurulum esnasında bluetooth veya data kablosu kullanarak bilgisayarımızla telefon arasında bağlantı kuruyoruz.Ve öncelikle anamenüden mesajlar kısmına giriyoruz.

Mesaj menüsü ekrana geldiğinde cep telefonunuzdaki mesajları hemen göremeyebilirsiniz.Nokia PC Suite bu esnada cep telefonunuzdaki SMS mesajlarına ulaşıp arayüzde onları okumanızı sağlayacaktır.

Yedeklemek istediğimiz mesajları tek tek seçebileceğimiz gibi hepsini Ctrl+A yaparak hepsini seçebilmemiz mümkün.Bu seçimi yaptıktan sonra sıra geldi mesajlarımızı yedeklemeye.Üstteki menüden File->Export'u seçiyoruz ve istediğimiz bir lokasyona .cvs formatında SMS mesajlarını toplu bir şekilde kaydediyoruz.

Kaydettiğimiz bu mesajları daha sonra excel veya calc gibi programlarla açıp okuyabilir düzenleyebilirsiniz.

1G'den 4G'ye Mobil İletişim teknolojileri

2009-07-23T12:18:00.001+03:00

Bu makalede, günümüze kadar cep telefonu ve kablosuz iletişim ağı teknolojilerinin değişimini inceleyeceğiz. Yazıya genel terimlerden başlayıp 1G, 2G gibi standartlarla devam edeceğiz, şu tarihlerde sıkça bahsedilen 3G’de biraz durduktan sonra gelecek teknolojilerden de bahsedip yazıyı sonlandıracağız. Umarım kafanızda soru işareti bırakmayacak, açıklayıcı bir yazı olur. Sözü fazla uzatmadan genel geçer terimler ile başlayalım.

Analog Veri(Analogue data, Analogue Signal)

Sinyalin formülize edilebilir elektriksel işlemlerden geçmesiyle elde edilen veri. Giriş sinyali ve çıkış sinyali arasındaki geçiş, matematiksel olarak rahatlıkla ifade edilebilir, bu durum veri güvenliğini ciddi biçimde düşürmektedir. 1G'de kullanılan veri iletişimi analog veri iletişimidir.

Hücreler Arası Geçiş

Şebekelerin sahip olduğu her hücrenin belli bir kapsama alanı vardır. Konuşmanın kesilmemesi için ise cep telefonunun sürekli kapsama alanı içerisinde kalması gerekir. Bir hücrenin kapsama alanından diğerine geçtiğinizde konuşmanızın kesilmesini istemezsiniz. Bunun için bağlantının sorunsuz bir şekilde bir baz istasyonundan diğerine aktarılması gerekir. 1G’den beri hizmet sağlayıcılar bu desteği vermektedir.

Aktarım ise şu şekilde gerçekleşir: Önce telefondan hücre değiştirme isteği bağlantı sağlamak istediği hücreye (baz istasyonu) gönderilir. Bu baz istasyonu tarafından kullanıcının o anda bağlı olduğu baz istasyonuna geçiş isteği gönderilir. Baz istasyonları arasında iletişim sağlandıktan sonra telefona hücre değiştirme onay sinyali gelir, ve görüşme yeni baz istasyonundan devam eder. Bu aşamalar sırasında görüşme normal bir şekilde sağlanır.

Yük Dağıtımı(Load Balance)

Çok çekirdekli bilgisayar işlemcilerindeki sistem gibi düşünebilirsiniz. Fazla yük geldiğinde, yük bölünerek azaltılmaya çalışılır. Aynı alanı kapsayan birden fazla baz istasyonu varsa istasyonların yük durumuna göre bağlı kullanıcılar dengelenir.

Dolaşım

Roaming olarak da duymuş olabilirsiniz. Temelinde bir abonenin, aynı özelliklere sahip başka bir ağdan hizmet alabilmesidir. Şebekeler arasında karşılıklı anlaşmalarla bu hizmet verilebilir. Sistemin getirisi büyüktür. Numaranızı ve SIM kartınızı herhangi bir şekilde değiştirme gereği duymadan uluslar arası gezinebilir, ya da eğer anlaşma sağlandıysa bir şebekenin çekmediği yerde diğerinin kapsama alanındaysanız onu kullanabilirsiniz.

Yeni kurulan hizmet sağlayıcıları, daha önce kurulmuş olan ve kapsama alanı yüksek ağları para karşılığı kendi yapılanmasını sağlayıncaya kadar dolaşım amacıyla kullanmaktadırlar. Türkiye’de Turkcell ve Vodafone Avea’ya bu hizmeti vermeyi reddetmiştir.

GSM

Global System for Mobile Communications, kablosuz(mobil, taşınabilir) ağlar için evrensel sistem. 2G ile ortaya çıkan en yaygın standarttır, o bölümde daha fazla bahsedeceğiz.

GPRS

General Packet Radio Service, genel paket yayın servisi. Ülkemizde şu anda etkin olan tüm şebekelerin desteklediği 2G standardı, anahtarlamalı olarak paket yayını yapılmasına olanak tanır. Pratikte 30-50 kbps civarı veri aktarımını desteklemektedir. Bas Konuş’un geliştirilmesine imkan sağlamıştır.

Bas Konuş

PTT, PushToTalk. Cep telefonlarının telsiz şeklinde kullanımına imkan tanır. Üstün veri sıkıştırma teknolojileri ile GPRS üzerinden çok ucuza görüşme yapılabilmektedir. Ülkemizde ChatIn ya da Bas Konuş gibi isimlerle bu hizmet sağlanmaktadır.

EDGE

Enhanced Data rates for GSM Evolution, GSM gelişimi için arttırılmış veri hızı. Üçüncü nesil iletişim teknolojisi 3G’nin öncesindeki son adımdır. 380 kbps’ye kadar veri aktarımına olanak tanır. 2G’de üzerinde daha fazla duracağız.

CDMA

3G’nin bir getirisi olan UMTS klasik frekans bölmeli çoklu iletişim (frequence division multiple access) veya zaman bölmeli çoklu iletişim (time division multiple access) tekniklerinden prensip olarak çok farklı olan CDMA (Code Division Multiple Access) teknolojisini kullanır. Bir çeşit dağınık frekans (spread spectrum) tekniği olan bu teknolojide kullanıcılar 5MHz genişligindeki aynı banttan haberleşirler. Her vericinin sinyali özgün bir yonga koduyla çarpılarak (bu kodun hızı 3.84Mchips/s) 5MHz genişliğindeki spektruma yayılır. Alıcı da bu spektruma yayılmış sinyali aynı yonga koduyla çarparak veriyi elde eder.(wikipedia.org)

W-CDMA(UMTS)

Wideband Code Division Multiple Access, Genişbant Kod Bölmeli Çoklu Erişim. Mobil iletişim sistemi kavramı olarak UMTS'nin (Universal Mobile Telecommunication System) karşılığıdır. 3G standartlarınan bir tanesidir.

HSDPA

High Speed Downlink Packet Access, Yüksek Hızlı Veri Paketi İndirme İmkanı. Teoride 14.4 Mbit hızı sağlasa da pratikte 1Mbit ile sınırlı kalmıştır. WCDMA üzerinde paket erişimi başta olmak üzere yapılan iyileştirmeler sonucu indirme hızının yükseltilmesine dayanmaktadır. Hizmet sağlayıcıların hücre kapasitelerinin üstünde kullanıcıyı kayıt etmeleri sonucu üst sınır epeyce azalmaktadır.

HSUPA

High Speed Uplink Packet Access, Yüksek hızlı Veri Paketi Gönderme İmkanı. HSDPA’daki gibi teoride 14.4Mbit hızı destekler, ancak pratikte 1Mbit ile sınırlı kalır. HSDPA'da olduğu gibi WCDMA üzerinde paket erişimi başta olmak üzere yapılan iyileştirmeler sonucu indirme hızının yükseltilmesine dayanmaktadır. Hizmet sağlayıcıların hücre kapasitelerinin üstünde kullanıcıyı kayıt etmeleri sonucu üst sınır epeyce azalmaktadır.

3GPP ve AMPS kavramlarından pek fazla bahsetmeyeceğiz, bu yüzden şimdi birkaç cümleyle açıklayalım. 3GPP(The 3rd Generation Partnership Project) adından da anlaşılacağı gibi mobil iletişim kurumları arasında yapılmış bir anlaşmadır. Kısaca işlerin karışmaması ve farklı farklı teknolojilerin ortaya çıkmaması için yapılmıştır. AMPS ise Bell Labs tarafından geliştirilen, 1983'te ABD'ye sunulan analog mobil iletişim sistemi standardı, artık birçok yerde destek verilmiyor.

Diğer kavramların bir kısmını ilk sayfada açıklamıştık, bir kısmını yazının ilerleyen kısmında yeri geldikçe belirteceğiz; bazılarına da gerek duymadığımızdan hiç değinmeyeceğiz.

1G

G burada İngilizcesi ‘generation’ olan nesil sözcüğünün kısaltılması. 1G de ilk nesil kablosuz ağ standartlarına verilen isim. 1G teknolojisi çıkmadan önce de kablosuz olarak iletişime geçen telefonlar vardı, ancak ilk ticari iletişim ağının Japonya’da 1979’da kullanılması ve 1981’de tam otomatik şebekelerin geliştirilmesi ile 1G dönemi başlamış oldu.

Cep telefonu, 1983 yapımı.

1G günümüzdeki teknolojiye göre oldukça geri kalmış bir teknolojiydi, öyle ki çok çabuk bağlantı kopabiliyor, çevresel etmenlere karşı çok fazla direnç gösteremiyordu, ayrıca analog veri bağlantısı kullandığından isteyen herkes görüşmeleri dinleyebiliyordu. Ayrıca günümüzde şebekelerin asıl kullanım amaçlarından biri haline gelen veri aktarımına da olanak sağlamıyordu.

Bu olumsuzluklara rağmen geniş kapsama alanı, yeterli iletişim kapasitesi, yük dağıtım olanağı, dolaşım ve hücreler arası geçiş desteğiyle dönemi için gayet yeterli bir iletişim sistemiydi.

2G

Adından da anlaşılabileceği gibi ikinci nesil kablosuz telefon ağı teknolojisinin ismidir. 1G’de olduğu gibi hücresel ağ sistemini kullanır. Ülkemizde şu anda etkin olan tüm şebekeler 2G çerçevesinde yayın yapmaktadır. 2G’nin 1G’ye en büyük üstünlüğü, hiç şüphesiz analog yayından artık sayısal yayına geçilmiş olmasıdır. Bu şekilde, daha yüksek ses kalitesi, daha yüksek kapasite, 1G’nin en büyük eksikliği sayılabilecek iletimde güvensizliğin şifreleme yoluyla önüne geçilmesi ve şebeke bilgisi gibi küçük verilerin aktarımı mümkün olmuştur.

Nokia'nın ilk GSM telefonu 1992'de geldi; modelin ismi 1011.

2G’de tüm kullanıcılar aynı kanal üzerinden şebeke ile haberleşir, veri iletimi yani konuşma sırasında ise kullanıcılara farklı kanallar açılır ve konuşma süresince bu kanala dışarıdan müdahale edilemez.

850/900MHz frenkansta çalışması için tasarlanan bir 2G standardı olan GSM, kullanıcı sayısının artması üzerine 1800MHz bandına taşınmıştır. Bu şekilde çok kullanıcı ile aynı anda iletişimin önü açılmış, ancak frekansın artmasıyla hücre yani baz istasyonlarının menzili düşmüştür.

GSM, kullanıldığı zamanlarda bile hattı meşgul eden bir sistemdir, bu durum zaman zaman karşımıza çıkan ‘Şebeke Meşgul’ uyarısının temel sebebidir. 2G’nin bu dezavantajı, 3G teknolojisinin geliştirilmesini gerekli kılmıştır.

2.5G, 2.75G

GSM, 9.6 Kbps veri aktarımını desteklemektedir, yani saniyede 1.2 KB. (8bit=1bayt) ilk 1G’den 2G’ye geçildiği zamanlarda bu veri iletimi gayet yeterli gelse de zamanla yetersiz kalmış, internetin de yaygınlaşmaya başlamasıyla HSCSD ve sonrasında GPRS standartları geliştirilmiştir. HSCSD aynı anda birçok kanalın kullanımı ile 43.2 kbps veri iletimini sağlayabilmiştir. GSM’de olduğu gibi kullanılmadığı zamanlarda da hazır durumda beklerken bile hattı meşgul etmesi, GPRS standartlarının geliştirilmesini sağlamıştır. BasKonuş (PTT, pust to talk) temelde GPRS’e dayanmaktadır.

GSM modülasyon tipinin değiştirilmesiyle EDGE adı verilen teknoloji geliştirilmiş, bu şekilde teoride saniyede 380 kbps veri iletimi sağlanabilmiştir. 2.5G GPRS ve EDGE teknolojilerinin 2G’ye eklenmesiyle oluşan standarttır.

Bazı yerlerde ise karşımıza EDGE teknolojisinin de 2G'ye eklenmesiyle 2.75G olduğu belirtilir, ara nesillerin kesin çizgisi olmadığı için yanlış olduğunu da söylenemez.

3G

Üçüncü nesil kablosuz iletişim teknolojisine verilen addır. 1G ve 2G gibi hücresel ağ sistemini kullanır. UMTS, bu teknolojinin bir getirisidir. 3G’de ses değil sayısal veri iletilir. Ayrıca GSM'in aksine, kullanıcı aktif olarak telefonunu kullanmadığı zamanlarda kullandığı zamana göre çok daha az kapasite harcar, hücreye çok daha az yük bindirir. Bu sayede 2G’de bahsettiğimiz en büyük sorun olan şebekenin aktif olarak kullanılmadığında da meşgul olması sorunu 3G ile aşılmıştır. Bu hizmet sağlayıcılara kapasitenin daha verimli kullanımına bağlı tasarruf olarak geri dönmektedir. 3G, yüksek hızda güvenli veri iletişimine imkan sağladığından, mesajlaşma, görüşme ve internet olanaklarının 2G’ye oranla çok hızlı ve güvenli bir biçimde kullanılmasına imkan tanımaktadır. Ayrıca konumlandırma hizmeti verilebilmektedir.

3G gelmeden tasarlanmış bir konsept.

2G’de yükseltilen yayın frekansı 3G’de biraz daha yükseltilerek 2100/2400MHz’e çıkartılmıştır. Bu hücrelerin yayın alanının daha da daralmasına ve kapalı alanda iletişim sorunlarının oluşmasına yol açmıştır, zira frekansı artan dalganın girişkenliği azalır. 3G’nin eksik noktalarından bir tanesi de hareket halinde veri iletişimi yapıldığında hızın düşmesidir. Saatte 40km hızda 2Mbit veri iletişimi sağlayabilen 3G, 120km’ye çıkıldığında EDGE hızına düşer, 360km’de ise iletişim neredeyse sıfırlanır. Bu hız sorununun aşılabilmesi için HSDPA ve HSUPA teknolojileri geliştirilmiştir. 3G, ilk olarak 1998 yılında Japonya’da kullanılmaya başlanmış, 2003 yılında ise Avrupa’ya gelmiştir.

Ülkemizde 3G

Numara taşınabilirliğinin 3G için bir sorun olmaktan çıkmasıyla (Avea ve Vodafone numara taşınabilirliğinin sağlanmaması nedeniyle karşı çıkmıştı) 28 Kasım'da ülkemizde 3G şebeke lisansları ihaleye çıkmıştı ve sonunda lisanslar sahiplerini bulmuştu. Dört farklı bant olarak ihaleye açılan yeni nesil şebekede A tipi lisansı 358 milyon € ile Turkcell kazandı. B tipi lisansı için Vodafone ve Avea aynı teklifi verdiği için kura yöntemine gidildi ve Vodafone 250 milyon € teklif ile kazandı. Avea ise asgari tutar olan 214 milyon € ile C tipi lisansa sahip oldu. D tipi lisans için teklif gelmediği için bu ihale yapılmadı. 2009 Nisan başında Danıştay'dan ihalelere onay geldi 30 Nisan'da da operatörler ile anlaşma yapıldı. Onay sonrası şirketler hızlıca altyapı sistemlerini kurmaya başladılar.

3G ülkemize Japonya'dan tam 11 yıl, Avrupa'dan ise 6 yıl sonra uğrayacak. 3o Temmuz'da hizmet sağlayıcılar aynı anda 3G hizmeti vermeye başlayacak. Hız konusunda ise 3G çerçevesinde düşünüldüğünde dünya çapında hızlara ulaşılabildi, firmaların bu en yüksek hız yarışına ilişkin haberleri zaman zaman sitemizde görmektesiniz. Ancak 2010'da 4G'nin dünya genelinde oldukça yaygınlaşması bekleniyorken, bizim 2009'da 3G teknolojisine kavuşuyor olmamız oldukça düşündürücü.

3.5G, 3.75G

HSDPA’nın 3G’ye eklenmesiyle oluşan sisteme 3.5G, HSDPA ve HSUPA’nın 3G’ye eklenmesiyle oluşan sisteme ise 3.75G adı verilmektedir. HSDPA ve HSUPA'yı yazının ilk sayfasında açıklamıştık.

4G

Bu teknoloji tamamen IPv6'ya dayanmakta. Hizmet sağlayıcı ile bağlantıda olan her aygıt, şimdi internete girdiğimiz bilgisayarlarımızda olduğu gibi bir IP adresine sahip olacak ve telefonlar birbirleriyle bu adresler aracılığıyla iletişim kurabilecekler. Kapsama alanı içerisindeki her yer, günümüzdeki Wi-Fi ağları gibi bir kablosuz iletişim ağı olmuş olacak.

4G ile birlikte hareketli aygıtların ağa 100Mbps ve sabit aygıtların ise 1Gbps hızla bağlanması öngörülüyor. 4G teknolojisinin getirileri kullanıcılara çok büyük olacak, bunları şu şekilde özetleyebiliriz;

Aynı zamanda şimdikinden çok fazla sayıda eşzamanlı kullanıcı kapasitesi(şebeke meşgul sorununa çözüm),
Yeryüzündeki herhangi iki nokta arasında en az 100Mbps bağlantı hızı,
Sorunsuz ve hızlı bir bağlantı, çok daha rahat küresel dolaşım (roaming),
İnternete bağımlı tüm sektörlerde mobil iletişim rahatlığını artırma, (HDTV, gerçek zamanlı ses/görüntü, mobil TV gibi.),
Şu andaki kablosuz standartlarla uyum sorunu olmaması,
Paket anahtarlamalı ağ.

4G'nin aslında en önemli getirisi, sürekli doğrudan internete bağlı telefonları yanımızda taşıyacak olmamızdır. Şu andaki teknoloji ile sürekli internete bağlanmak maddî açıdan faturayı epeyce kabartacaktır, ancak 4G ile bunun çözülmesi öngörülmektedir. 100Mbps hızını destekleyecek olan mobil aygıtlar ile internet üzerinden DVD kalitesindeki bir yayını çok rahat bir şekilde izlenebilir, ya da yüksek kalitede TV yayını yapılması beklenmektedir. Ayrıca 4G tüm bu hizmetleri yüksek servis kalitesi ve yüksek güvenlik ile vermelidir.

4G'nin uygulamaya geçmesi aslında 2007 yılında WiMax ağlarının kurulmasıyla başlamıştır. WiMax 4G ile aynı banttan yayın yaptığından bu teknolojinin başlangıcı sayılabilir, ancak sabit bir noktadan yayın yapması ve hücresel yayın sistemini kullanmaması nedeniyle tam olarak 4G değildir.

4G, tam olarak 3G'de de değindiğimiz gibi 2010'da hizmet vermeye başlayacak, kullanıcıların bu yeniliğe ayak uydurması ise 2012'yi bulabilir. Ülkemize 4G'nin gelmesi için ise en azından 4-5 yıl beklenmesi gerekebilir, zira operatörler 3G için verdikleri ihale paralarını bir şekilde kullanıcıdan çıkartıp üzerine kâr da yapmak isteyecektir.

Sonuç

Malesef teknolojiyi geriden takip ediyoruz. Pastadan pay almak şöyle dursun, arta kalan kırıntıları ancak toparlayabiliyoruz. Öyle ki, 3G'yi Japonya'dan 11, Avrupa'dan 6 sene sonra kullanmaya başlayacağız. Ülke olarak iyi yaptığımız işlerden olan 'üretemiyorsan ithal et' düşüncesini bile bu alanda uygulayamamışız. İşin içine hizmet sağlayıcılarımızın altyapı eksikliği ve açgözlülüğü gibi etkenler de girince, bizde 3G sistemi oturana kadar şimdi 4G'nin arifesinde olan ülkeler 2010'da 4G'ye merhaba diyecekler.

İnsanın insanla sınavı

2009-07-03T16:22:00.002+03:00

Hayretten hayrete düşer, asfalta yapışan sakız gibi yapışırız hayatın zeminine. Küçük dilimizi yutacak gibi oluruz. Adaletsizliğin, haksızlığın, zulmün, ihanetin iç çekişleri inletir kalbimizin ücra köşelerini. İnsan insanın en büyük sorusu, derdi, tasası olur. Hayat en çok insanlarla ağırlaşır, darlaşır. "Nasıl olur" deriz, "Bunu nasıl yapabilir bir insan?" Hele kötülük ummadığımız bir insansa bu.

Bu sorudaki anahtar kelime "insandır". Bir köpek, kurt, aslan, kaplan bu kötülüğü nasıl olur da yapar diye sormayız. Çünkü insandan hayır, iyilik, güzellik bekleriz. Biliriz ki kötülük insana yakışmaz. Biliriz ki "insan fıtraten mükerremdir". Öte yandan hayvanların kötülük yeteneğinin sınırlılığını da biliriz. Hiçbir varlık insanın zulmüne erişemez. Mahiyetindeki zulüm kabiliyetinden dolayı en çok insanlardan korkar, insanlardan çekiniriz. İnsanlardan uzaklaşır ya da kaçarız. İnsan kadar tehlikeli olabilecek başka bir varlığın olmadığını iyi biliriz. Örneğin bir köpek en fazla ısırır. Bizi ısıran köpeğe de en fazla kızarız. Bir köpek ne kalbimizi incitir ne de yorup ağırlaştırır.

İnsan sadece kötülükle şaşkınlık uyandırmaz. Küçüklü büyüklü sınırsız iyiliğin, fedakârlığın, feragatin de vesilesi olur insan. "İşte" deriz "işte insan demek bu!" Başkaları için gecesini gündüzüne katanlarla soluklanırız. Komşusu açken tok olmayanlarla rahat ederiz. An gelir tek bir tebessümde sonsuz iyilik ve merhametin tecelli ettiğini hissederiz. Ansızın gelen bir telefonla "Nasılsın, seni merak ettim" diye hatırımızı soran arkadaşımızla gözümüz gönlümüz aydınlanır. Sınırsız iyiliğin de kötülüğün de insana özgü olması insanın kabiliyetlerinin sınırsızlığıyla ilgilidir. Aşağıların aşağılarına da düşebilir, iyiliğin zirvelerine de yükselebilir insan. Bu yönüyle kudretin mucizesidir. Bu insana verilen önemin de bir göstergesidir.

Sadece başkaları değil biz de kendimizi zarara ziyana uğratırız. Bize ikram edilen nezih ve yüksek bir makamı hevâ ve heveslerimiz uğruna çarçur ederiz. Biliriz ki hevâ ve heveslerimize teslim olan büyüklenmeci benliğimizden bize daha fazla zarar veren başka bir varlık yoktur. O zaman da kendimizden uzaklaşmak isteriz. "Bunu nasıl yapabildim" diye dövünürüz. Öfkeyle dolar içimiz. Varlığımız yük olur, belimiz bükülür. Taşıyamayız kendimizi. Hevâ ve heveslerimizden muzdarip kırgın latifelerimizin, O'nun için yaşayacağımız istidatlarımızın uğultusu doldurur içimizi.

İnsanlarla sınanınca onları, kendimizle sınanınca kendimizi kırık dökük, ayarı bozuk adalet terazimize oturturuz. Terazinin çoğunlukla kötülük kefesi ağır basar. Şeytan kötülük kefesinin ağır gelmesi için nefsimize asılır.

Kötülüğün sudur ettiği iyi bir insan hâlâ iyi bir insan mıdır peki? Kötülüğü işleyen kendimiz hâlâ iyi biri miyizdir? Kendimizden beklemediğimiz bir davranışla kötülerin kötüsü mü oluruz? Bu soruların cevapları önemlidir. Çünkü insandan ve kendimizden umudumuzu yitirmek hayattan umudumuzu yitirmektir. Çünkü biliriz ki insan kadar bize "yakın" olabilecek dünyevi bir başka dost yoktur. Bu nedenle en çok insanlara bağlanırız. Bir insanla ağırlaşan kalbimiz başka bir insan vesilesiyle ferahlayabilir. Uzaklaşır yakınlaşırız. Yakınlaşınca korkuya kapılıp yeniden uzaklaşırız. İnsandan kaçarken yine insana tutuluruz. Kendimizi terk ederken kendimize yakalanırız. Annesinden korkup onun şefkatli sinesine sığınan çocuklar gibiyizdir.

Kırık dökük adalet terazimizin ayara ihtiyacı vardır. Bir zaman Nursi'nin de aklına da takılır yukarıdaki sorular. Kendisi de insanlarla sınanır. Özellikle iman ehlinin doğru yolda doğruca ilerlemesi için nice sebep varken şeytanın zayıf desiselerine mağlup olması onu çok düşündürür. "Arkadaşlarımdan bazıları, yüz hakikat dersini kalben tasdik ile beraber benden işittiği ve bana karşı da fazla hüsn-ü zannı ve irtibatı varken, kalbsiz ve bozuk bir adamın ehemmiyetsiz ve riyakarâne iltifatına kapıldı, onun lehinde benim aleyhimde bir vaziyete geldi" diye anlatır derdini. Hayrete düşer; "İnsanda bu derece sukut olabilir mi? Ne kadar hakikatsiz bir insan idi" Sonra hatasını anlar. Çünkü "şeytan cüz'î bir emr-i ademî ile insanı mühim tehlikelere atar". Nefsin şeytanı her vakit dinlediğini söyleyerek iman ehlinin şeytanın desiselerine kapılmalarının inançsızlıktan olmadığını, hem büyük günahları işleyenin küfre girmediğini vurgular. Çünkü şeytanın yaptığı tahriptir ve tahrip kolaydır.

Kendimizle ve insanlarla sağlıklı ilişki kurmanın yolu adalet terazimizi sıkça ayar ettirmektir. İnsandan ve kendimizden umudumuzu kesmemek için elzemdir bu.

Mustafa Ulusoy, Zaman 03 Temmuz 2009

Aşk...

2009-06-25T21:40:00.005+03:00

İran'lı bir şair der ki:
-Aşk'a uçarsan kanadın yanar...

Mevlana Celaleddin Rûmi hazretleri de buna cevaben der ki:
-Aşk'a uçmazsan kanat neye yarar...

Hope floats...

2009-06-24T00:43:00.004+03:00

Bir gün nehir kıyısında oynuyorduk.
Görüp görebileceğin en güzel karınca tepesine rastladık.
Walter hemen bir tekme attı...
Yuvayı çiğnedi ve dört bir yana dağıttı.
Ben ağlamaya başladım.
Ben çok... Annemi çağırdım.Koşup yakasına yapıştım...
ve ağlaya sızlaya annemi oraya götürdüm.
Annem beni yatıştırmaya çalışıyordu.Dedi ki...
"Dur, dur. Ölmediler. Kesinlikle ölmediler."
Bekledik, bekledik... Derken...
küçücük siyah noktalar yeniden...
her yana koşturmaya başladı.Evlerini yeniden inşa etmeye çalışıyorlardı.
Dedim ki "Bunu neden yaptılar?Ben olsam vazgeçerdim. Hiç umut yok."
Annem dedi ki...
"Evet, tek başına olsan haklısın,ama orada sürüyle karınca var.
"Hepsi de akraba.Onlar bir aile, tıpkı bizim gibi."
Aileler bunun içindir.Bu yüzden aile diye bir şey var.
Sonuçta, son sözü söyleyen ümitsizlik olmadı.
Ve eğer karıncalar bunu başarabiliyorsa,biz de başarabiliriz.

Babam, çocukluğun hayatımın|en güzel dönemi olduğunu söylüyor.
Bence yanılıyor.Bence annem haklı. O diyor ki...
Çocukluk, hayatının geri kalanında aşmak için uğraşacağın şeydir.
İşte annem böyle derdi:
"Başlangıçlar korkutucudur,sonlar genellikle üzücüdür,ama ikisinin ortası en iyi kısmıdır."
Bir şeye başlarken bunu hatırlamalısın.
Ayakta kalması için umuda bir şans ver.O bunu başaracaktır.

Düş Sokağı Sakinleri geri mi dönüyor?

2009-06-20T18:27:00.005+03:00

Düş Sokağı Sakinleri geri mi dönüyor?
Bugün otuzuna merdiven dayayanlar, 'Düş Sokağı Sakinleri' ismi anılınca hep aynı şekilde cümleye başlıyor; "Lise yıllarında çok dinlerdim..."

Grup neredeyse 10 yıl önce dağıldı ama şarkıları zihinlerden silinmedi. Farklı bir tarzları vardı. Basından uzak duruyorlar, çok kapalı bir dünyada yaşıyorlardı. Konserlerde ise adeta kendilerinden geçiyorlardı. 'Müziğin felsefesini yapıyorlar' diye tanımlandılar. Her müzik grubu gibi bir gün onlar da dağıldı. Murat Çelik ve Murat Yılmazyıldırım uzun süre konuşmadı. Ayrılığa 'Murat Çelik'in dinî hassasiyetlerinin sebep olduğu söylendi ama tam olarak niçin ayrıldıklarını kimse anlayamadı. Aradan geçen zaman ikilinin arasındaki buzları eritmiş. Geçtiğimiz hafta birlikte üç ayrı konsere çıktılar. İkinci sevindirici haber ise Yılmazyıldırım'ın 9. albümüyle sevenlerinin karşısına çıkması. "Üç Mevsim Bir Ölüm, Üç Ölüm Bir Mevsim" ismini taşıyan çalışma, Türkiye'nin ilk doğaçlama albümü olma özelliğini taşıyor. 12 ayrı CD'den oluşan alüm, yılın 12 ayına paylaştırılmış. Albümde enstrüman yerine çay bardağı sesi, parmak çıtlatma sesi, leğende su sesi ve zımpara sesi kullanılmış. Yılmaz Yıldırım'la yeni albümünü konuştuk.

Herkes albüm yapmaya çekiniyor. Siz ise 12 CD'den oluşan epeyce maliyetli bir albümle çıkıyorsunuz sevenlerinizin karşısına. Bu büyük bir risk değil mi?

Hayatım boyunca hep zor olan projelerin peşinden koştum. Bir şeyi yaparken, sonrası ne olur diye hiç düşünmüyorum. Doğru olduğunu düşündüğüm her projenin arkasında varım. Allah bana bu vücudu vermiş, ben de ruhumda duyduğum sesleri ortaya çıkarmak istiyorum. Suyun önüne bir duvar çekseniz de su bir müddet sonra akmak isteyecektir.

Kaç satar peki bu albüm?

Hiçbir beklentim yok. Çünkü artık albüm benden çıktı. Dinleyiciler kararı verecek. Dinleyicilerime çok farklı bir ruh haliyle seslendim bu albümde. Benim için çok manevî bir değer taşıyor. Çok ruhani, mistik, içe dönük, dünya ile ahireti buluşturan, sorgulayan içsel bir albüm oldu. Bu söylediklerimi anlamak için albümü dinlemek gerek. Ama bu sözler, ille de benim albümümü alın ve benim iç dünyama girin demek değil.

Bir albüm bu dünya ile diğer dünyayı nasıl buluşturur?

İnsan niye vardır? Dünyaya niye gelir ve nereye gider? Dinde bu soruların hepsinin de cevabı var. Ama aynı zamanda dünyada garip bir kargaşa yaşanıyor. İşte ben bu kargaşaya bir gönderme yapıyorum. Koskoca dünyayı paylaşamayan insanlar ordusuyuz. İnsanoğlu bir canavarı andırıyor günümüzde. Albümde, dünyanın temiz ve sade yaşanması gerektiğini anlatmak istedim. İnsanların manevî duygularının da olduğunu haykırdım. İnsanoğlu, maneviyata yönelebilecek kudrete sahip ama para tutkusu buna engel oluyor. Mal ve mülk sevgisi olduğu sürece insanın iç dünyasına yönelmesi mümkün değil.

Albümü dinleyenler hayal kırıklığına uğrayabilir. Çünkü çok sıra dışı bir albüm, sözler doğaçlama, çay bardağı sesi, parmak çıtlatma sesi, leğende su sesi ve zımpara sesi enstrümanların yerini almış...

Ben böyle düşünmüyorum. Evet, sıra dışı bir albüm oldu. Enstrümanlar yerine ilginç öğeler kullandık. Bilerek ve isteyerek böyle olmasını istedim. Ben bir sanatçıyım. Bir sanatçı risk almasını bilmelidir. Hayat bana göre risktir. Nefes alıyorsan bu bir risktir. Çünkü başına her şey gelebilir. Albümüm mesajlar yumağı olsun istemedim. Zaten albüm dinsel ve içe dönük bir tarzda. İnsanlara dinsel mesajlar verilmiş zaten. Kötülük yapma, hoşgörülü ol, yalan söyleme denmiş.

12 ayrı CD var albümde. Her CD yılın bir ayını temsil ediyor. Parçalar aylara göre tasnif edilirken mevsimlerin özelliklerini göz önünde bulundurdunuz mu?

Albümler iç içe girmiş durumda. Hepsi birbiriyle bağlantılı. Bu yüzden ayların ya da mevsimlerin ruhuna göre bir tasnif yapmak çok zor olurdu. Bunu göz önünde bulundurmadık.

Albümü sadece kendiniz için yapmışsınız gibi geliyor...

Ben size daha iddialı bir şey söyleyeyim o zaman. Ben Allah adına müzik yapıyorum. Benim iletişimim öncelikle Allah'ladır. Araya hiç kimseyi sokmuyorum. Benim için önemli olan Allah'la olan bağlantıyı güçlü tutmaktır. Aracılar kullanmam, bana verilen yetenekleri sadece yukarıya sunarım. Dinleyicilerim alabildiği kadarını alır. Bana göre bu albümü anlayabilmek biraz nasip işi. Ben bu dünya için müzik yapmıyorum. 46 yaşına geldim, şimdiye kadar hep mütevazı oldum. Ama tevazulu olduğun zaman eziliyorsun. Bundan sonra sivri dilli olacağım. O yüzden bu albümü insanlara kabul ettirme gibi bir kaygım yok.

"Benim için önemli olan Allah'la olan bağlantımdır." diyorsunuz. Bu bağlantıyı güçlü tutmak için neler yapıyorsunuz?

Allah'a ulaşmakta benim için araçlar önemli değil. Karınca kararınca ibadet ve dua ediyorum. Bir insan yaptığı ibadetleri anlatamaz. Bu anlatılmaz sadece yaşanır. Ben kimseye bir şey ispatlayamam. Benim ispatım önce kendime sonra Allah'adır.

Konserlerinizde şarkı söylerken kendinizden geçiyorsunuz. Sanki bir ayin ya da ibadet gibi bir ruh haline bürünüyorsunuz. Neler hissediyorsunuz?

Bunu bilinçli ve programlı olarak yapmıyorum. Konserde şarkı söylerken hep aynı ruh haline bürünüyorum. Görünmezin içinde yolculuk yapıyorsunuz gibi. Ben hissettiğim duyguları size anlatamam. Bir dünya söz söylesem de boş, çünkü hissettiklerim kelimelerle anlatılacak cinsten değil. b.koseli@zaman.com.tr

***

Benim sözüm sevgiden ve inançtan uzak olanlara...

Hayata hep olması gerektiği gibi bakıyorum. Sıfatlar yüklemenin bir anlamı yok. Eğer yönün belliyse o zaman için rahattır. Ben dünyaya bir bütün olarak bakıyorum. Sevgi için kurulan dil ortaktır. Benim sözüm sevgiden, inançtan, Allah inancından uzak olanlara. Ben bir sanatçı olarak bildiğim doğruları dinleyicilerime anlatmalıyım. Siz isterseniz bunun adına 'tebliğ' deyin ya da başka bir şey.

İçki içmeyen ve namaz kılan sanatçı niçin garip karşılanıyor?

İnsanların algıları çok garip. Mesela bir sanatçı parça yazmaya kalktığında ilk olarak alkol alıyor. İçki içilmeden de çok güzel parçalar yazabiliyorsunuz. İlham perisiyle alkol arasında ne gibi bir ilişki var bilmiyorum. Bana şarkı sözü yazmak için oksijen yetiyor. Namaz kılan bir sanatçı da çok ilginç karşılanıyor. Bunun neresi anormal? Sanatçı Allah'ın kulu değil mi?

İkilinin arasındaki buzlar eridi

Murat Çelik ve Murat Yılmazyıldırım uzun bir süre konuşmadı, küs kaldı. Düş Sokağı Sakinleri'nin unutulmaz parçalarıyla büyüyen müzikseverler ise "Acaba tekrar birleşirler mi?" diye bir umut taşıdı. Geçen hafta ikilinin arasındaki buzlar erimiş olacak ki birlikte bir konser organizasyonu tertip etmişler. Birlikte üç ayrı konsere çıkan ikili, hayranlarının beslediği umudu tekrar yeşertecek gibi görünüyor.

ZAMAN-CumaErtesi

Büyülü bir kentte büyülü bir ses büyücüsü

2009-06-15T04:49:00.007+03:00

Loreena McKennit kimdir?

Loreena McKennitt (d. 17 Şubat 1957), Kanadalı vokalist, arpist ve piyanisttir. Özellikle güçlü ve duygulu sesiyle yorumladığı Kelt(Celtic) şarkılarıyla ve ünlü şiirleri Kelt müziğinin yapısına uygun bir biçimde besteleyip seslendirmesiyle tanınır. Ayrıca birçok unutulmuş anonim halk müziğini modern bir anlayışla yeniden diriltmiştir.(bkz.Wikipedia)

Klasik bir biyografinin ardından Loreena’nın benim için ne ifade ettiğini anlatmak oldukça güç olacak.Yaptığı müzikle dünyada farklı kitleleri kendine hayran bırakmayı başarmış evrensel ruha seslenen bu dünya sanatçısı hakkında söyleceğim her söz onun değerini azaltacakmış gibi geliyor.

Dünyanın bir ucunda bilmediğimiz tanımadığımız bir kültürün etnik müziğini yapan bu büyülü ses nasıl beni bu derece etkilemeyi başarıyordu.Neydi bu eşsiz tılsımın sırrı,neydi beni ona bu kadar bağlayan? Uzun yıllar bu soruya bir cevap aradım ve bulamadım ama bugün anlıyorum ki her parçasıyla ruhumun derinliklerine uzanıp tüylerimi diken diken etmeyi başaran bu eşsiz insanla aynı ruh dilini konuşuyoruz sanırım tuhaf bir şekilde. Zira hayat bana bu konuda pek de yanılmadığımı 13 Haziran’daki konsere bilet aldıktan birkaç hafta sonra çıkan,hayattaki içten duyumsamalarımıza ne kadar iltifat etmemiz gerektiğini anlatan,gözyaşları içinde okuduğum bir haberle gösterdi.(bkz. Beni de sizden biri kabul edin)

Sözün bundan sonraki bölümünü kalemi çok maharetli ve aynı zamanda matrak ekşi sözlük yazarlarına bırakıyorum.

“Onun müziklerini ve sesini dinlerken keltlerin ya da orta dünya`nın yemyeşil ovalarında, rüzgârlı doruklarında dolaştığınız hissine kapılırsınız.Sanki bir masal diyârında, kanatlı atların sırtında seyri âlem yapıyormuş gibi olursunuz.Kimi zaman yorgun savaşçıların destanlarına, kimi zaman aşkı uğruna ölen shalott`un leydisinin yürek sancılarına kulak verirsiniz. İstanbul`un kapılarından süzülür, kervansaraylardan gelip geçen seyyahlardan biri olursunuz.
Dünü, bugünü, yarını aynı anda düşündürten dinlenesi müziklerin ve sesin sahibidir o.”

"Sesiyle sessizliği ve dinginliği ruha hediye eden insan.insanın insan olduğunu hissettiren sesin sahibidir. ezgisini teninden kanına kadar işletir insanın.
bonny portmore ile kaybolur, esiri olursunuz.
the gates of istanbul ile toprağınızın değerini anlarsınız.
the lady of shalott ile özgürlüğü tadarsınız.
sesini tarif etmek zordur. elinize kahvenizi alırsınız ve yağan karı seyre dalarsanız.yanında da bonny portmore çalıyorsa inceden, hayatın tadına o zaman varırsınız."

“Uykuyu anlamlı kılan dinginliğin büyüleyici sesi... Öylesine bir sestir ki bahse konu olan ses insanı alıp götürür bir yerlere. Duruluk ve huzurla derin düşlere dalıp karakalem resimler çizmeye koyulursunuz bilirsiniz ki manidardır olup bitenler,huzur ve kalitenin adresidir o.Çikolata kaplı hüzünlerimin dansıdır loreena. Bilirim ki tebessüm yakınımdadır.”

“Yağmurdan sonra toprak kokusudur loreena
Sevgilinizin gözlerinin içindeki parıltıdır
Yeni doğmuş çocuğunuzun ilk nefes alışıdır
An'ı durdurmaktır loreena “

“yorgun degilsem,boyut degistirmeyi goze alabildigimde dinledigim mukaddes sesin sahibidir.berrak bir gecenin dolunayıdır, esen ruzgarın nefesiniz oldugunu hissettiren, dolup dolup taştıran kadındır.beyninizi ve hislerinizi yogunlastırdıgı derecede ruhunuzu hafifletip uçurur.”

“büyülü, inanılmaz tatlı bi sesi olan ve çok güzel arp çalan sanatcı.yoğun stres altındaki bünyeyi bile yumuşak sesiyle kulak memesi kıvamına getirebilen varlık.bir kutluluk var yahu sesinde.”

“küçük bir ilçede bir bakkaldan ekmek gazete vs. alırken bilgisayarda loreenna mc kennitt ın mp3 ünü dinleyen bakkal şemsettin abiyle şans eseri tansmıs birisi olarak,loreena aşmış bir kadındır.beni hüzünlendiren kadındır.çocuklugumdaki çizgi filmlerdeki kanatlı melek figürlerini hatırlatan kadındır.arp çalan kadındır.aşmış bir kadındır.
sesi,suyun üzerinde hareket etmeden ilerleyen bir kugunun sudaki süzülüşünü anımsatır.
ha şemsettin abiye ne mi oldu.her hafta sonu akşam üstü şehir merkezini görebilecegimiz bir tepeye çıkıp güneşin batışını izliyoruz birlikte.ufka bakıp hayatın anlamını sorguluyoruz.yaa.”

“kendi besteledigi yari ruhani, açik renkli ezgilerini kanatlarini açarak mirildayan bir kelt ozanesi. serde bu hanim teyzenin evladi olup kirlarda bostanlarda bermuda sortla saklambaç oynamak, düsüp dizleri yaralamak vardir. gelsin dayasin tendürdiyotu, basimi oksasin, zil çalip "hadi çocuklar yemek hazir" desin. kosa kosa gidelim sebze yiyelim. ardindan ahsap cumbali konakta sazlar çalinsin, türküler söylensin. muhabbet hiç bitmesin, gönüller hep sicak kalsin benim istedigim.

gel desen gelirim loreena teyze.”

2009-06-12T07:14:00.010+03:00

"Sabretmek öylece durup beklemek değil,ileri görüşlü olmak demektir.Sabır nedir? Dikene bakıp gülü, geceye bakıp gündüzü tahayyül edebilmektir. Allah aşıkları sabrı gülbeşeker gibi tatlı tatlı emer, hazmeder. Ve bilirler ki, gökteki ayın hilalden dolunaya varması için zaman gerektir."

Elif Şafak/Aşk - s.104

Biz dile söze bakmayız.Gönle hale bakarız,
Edep bilenler başkadır,
Canı ruhu yanmış aşıklar başka.
Aşk şeriatı bütün dinlerden ayrıdır.
Aşıkların şeriatı da Allah'tır,mezhebide.

Mevlâna Celaleddin Rumi
Mesnevi, cilt II,s.133

Yaz kreasyonu

2009-06-04T19:43:00.002+03:00

Bir öğrenci evindeki bitmiş tuvalet kağıtları ne yapılır sorusuna ZephyR'in çözümü :)

Zuhauua :))

2009-05-28T19:19:00.000+03:00

Kimin fikriyse takdirle önünde eğilmek düşüyor bana sanırım...

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Abdurrahman Yalçınkaya 7. Türkçe Olimpiyatları için gelen öğrencileri makamında kabul etti.

Abdurrahman Yalçınkaya'nın makamında yaklaşık 45 dakika süren görüşmede, Başsavcı yabancı ülkeden gelen çocukların güzel Türkçe konuşmalarına memnuniyetini dile getirdi. Başsavcı öğrencilere çay ve pasta ikram etti.

115 ülkeden 7. Türkçe Olimpiyatları için Türkiye'ye gelen öğrencilerin devlet büyüklerini ziyareti sürüyor. Türkçe Olimpiyatları Heyet Üyesi Şerif Ali Tekalan ile birlikte 115 ülkeyi temsilen 12 ülke öğrencisiyle birlikte Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Abdurrahman Yalçınkaya'ya nezaket ziyaretinde bulundu.

Başsavcının makamında yaklaşık 45 dakika süren görüşmenin sıcak bir ortamda geçtiğini söyleyen Tekalan, Başsavcının öğrencilerle sohbet ettiğini ifade etti.

Yalçınkaya'nın çocuklara Türkçe'yi nasıl öğrendiklerine yönelik sorular sorduğunu aktaran Tekalan, öğrencilerin Türkçe'yi nasıl öğrendiklerini örneklerle anlattığını dile getirdi. Heyetle birlikte görüşmelere giren Fatih Sözen ise Yalçınkaya'nın çocuklara 'Ailenizde hukukçu var mı?' diye sorduğunu öğrencilerin ise 'hukukçu olmanın çok bilgili olmayı gerektirdiğini' belirterek Başsavcı'ya yanıt verdiğini vurguladı.

Yalçınkaya'yı ziyaret eden heyetin Kırgızistan, Kenya, Madagaskar, Finlandiya, Tacikistan ve Gürcistan'dan gelen öğrencilerden oluştuğu belirtildi. Öğrencilerin Türkçesi'ni çok beğenen Yalçınkaya, heyette bulunanları tebrik ettiği öğrenildi.

Yalçınkaya, mesleği gereği görüntü ve fotoğraf alınmasına izin vermedi.

2009-05-28T00:39:00.000+03:00

Havva parmağının ucunu Adem'in kalbinin üzerinde gezdirdi. Ben senin eğe kemiğinim. Bak tam şuranda benimle dolar bir boşluk. Ben olmazsam sende bir yokluk ki ne yokluk...Sendenim ben.Farklı bir yurda sürgün etme beni dedi. Adem onun yurduydu. O neye adım atsa Adem'e doğru, Adem ona doğruydu... O varsa herşey tamamdı...
Adem ile Havva ayrı ayrı da güzellerdi ama bir araya gelince bir başka güzellerdi...

En fazla yanında olduğu zaman da bile özlem duydu ona, bu kendisini özlemekten farklı değildi. Ama yine de Adem'i bütünleyecek bir yarım var idiyse o da , Havva'ydı, başkası değildi...

2009-05-26T20:34:00.000+03:00

Katsumoto: You believe a man can change his destiny?
Algren: I think a man does what he can, until his destiny is revealed.
----------------
Algren: How's your poem coming?
Katsumoto: The end is proving difficult.
----------------
[Katsumoto hands a samurai sword to Algren, it has a message written on it]
Algren: What does it say?
Katsumoto: "I belong to the warrior in whom the old ways have joined the new."
----------------
Algren: What else has she told you?
Katsumoto: That you have nightmares.
Algren: Every soldier has nightmares.
Katsumoto: Only one who is ashamed of what he has done.
Algren: You have no idea what I have done.

Ya o korkunç ikna odalarına Kardelen kızları sokulsaydı...

2009-05-22T15:26:00.000+03:00

Akşam yazarı Serdar Turgut, bugünkü köşe yazısında Türkan Saylan ve ölümünün ardından kopartılan fırtınaya aykırı bir bakış yapmış. Turgut'un yazısındaki en can alıcı nokta ise şu: Ya o korkunç ikna odalarına Kardelen kızları sokulsaydı.Dün nihayet biraz normale dönüldü. Haberlerde Türkan Hanım'ın hayatı anlatılmadı, cenazeden görüntüler tekrar yayınlanmadı. Diyebilirim ki; dün Türkan Hanım sonunda kesin olarak öldü.
İşte Serdar Turgut'un yazısının bu konu ile ilgili bölümleri.

Sahte dövünmeleriniz, mahalle baskılarından kaynaklanan abartılı üzüntüleriniz, yanlış anlamakta olduğunuz laiklik gösterileriniz filan biraz bittiğine göre şimdi Türkan Hanım'ın hayatı ile ilgili sakin bir değerlendirme yapabiliriz herhalde. Türkiye'de laiklik sadece bir yaşam stili tercihi olarak algılanıyor. O yaşam stili tercihi içinde özellikle kadınların fiziksel görünümleri ve kılık kıyafetleri ile ilgili tercihler de çok önemli görülüyor. Bunlar gerçekten önemli olabilir ama laiklik bundan ibaret olan bir şey değil. Cumhuriyetin kuruluşundan bu yana laikliğin kavranılışının çıkış noktası bu olduğundan, resmi ideoloji devletin insanların inançlarını nasıl yaşayacaklarını belirleyip zorla kabul ettirmeyi laiklik olarak görmeye başladı.

Oysa laiklik her insanın istediği inancı istediği biçime, kısıtlama olmaksızın yaşama hakkının korunması olmalıydı. Resmi ideoloji baştan yanlış olduğundan o ideolojiye inanan ve ideolojiyi gündelik yaşama yaymakla kendisini sorumlu hisseden 'Cumhuriyetin kızları' bireysel olarak çok iyi insanlar da olsalar, iyi kalpli de olsalar inançlar konusunda hayli faşizan davranabildiler. Üniversiteye gelen türbanlı kızları kapıda kurulan o korkunç ikna odalarına sokarak o türbanı çıkartmaya ikna edeceğini düşünen zihniyetti bu. Türkan Hanım'ın bu uygulamaya açık destek verdiğini söylemiyorum ama fazla itiraz da etmedi. Çünkü türban meselesinin bir kandırılmadan, bir yanlış anlamdan ibaret olduğunu düşünen 'Çağdaş görünümlü Türk kadınları' grubundandı o.

İşte bu yüzden onun Kardelenleri arasında pek türbanlı kız yok. Bursları verenler olmamasıyla da övünüyor. 'Türbanlılara başkaları burs veriyor zaten' diyorlar.

O başkaları da Türkan Hanım da bütün iyi niyetine rağmen toplumda ayrışmaya ve ötekileştirmeye neden olmuştur. Tabii ki kötü niyetli. Bu insanın kalbinin temiz ve iyi olmasıyla ilgili bir konu değil. Bu ideolojinin bizi tamamen teslim alması ve irademiz dışında işler yaptırmasıdır. Cenazeyi laik Türkiye'nin bir gösterisi haline dönüştürenler, Türkan Hanım'ın arkadaşları, cenazeye özel ilgi gösteren TSK ve Deniz Baykal, laikliğe makul bir yeni tanım getirmenin, diyaloğun ve Türkiye'nin önünü açma imkanını kapadıklarını görmüyorlar maalesef. Güzel yaşamış ve güzel işler de yapmış olan Türkan Hanım'ın yaşamının toplumun bir bölümünü ötekileştiren ve yabancılaştıran bir yönünün olduğunu da hatırlamamız gerekiyor.

Keşke bu yanlışlar hiç yapılmasaydı ve keşke Türkan Hanım'ın evinin önünde birkaç türbanlı kız da ağlayabilseydi... Türkiye çok daha güzel bir ülke olmaya gidebilirdi.

Kalabalıklar ne bağırırlarsa bağırsınlar, Türkiye laik değildir ve bu şekilde de kalamayacak. Laikliği yeniden tanımlayacağız ve ideolojiyi Türkan Hanımlar'ın mahalle baskısından temizleyip laikliği Batılı bir şekilde yeniden tanımlayacağız. Belki o zaman ilk defa laik bir ülke olabileceğiz.

Bu zannedildiği kadar zor bir iş değil. Çünkü kendileri üzerine çeşitli oyunlar oynanılan kızlarımız, burslarla bölünenler, sınıflandırılanlar, özgür ortama girdiklerinde, kendi başlarına kaldıklarında kol kola yürüyüp, sevgililerini, hayatı konuşabiliyorlar.

Mini etekli genç kız ile türbanlı kızın kol kola yürüdüğü üniversite kampusu, çağdaş Türkiye'nin asıl yüzüdür. Laikliğin gerçek tanımı da aslında oradadır. Kendisini çağdaş ve modern veya dindar zannedenler çekseler ellerini, aslında makul insanlar kendiliklerinden yapacaklar yeni tanımlarını ve ortaya koyuverecekler. Türkan Hanım kızları sınıflandırmasıyla, tavırlarıyla, seçtiği yol arkadaşlarıyla bu gerçeği hiç anlamadı ve iyi de yapmadı.

(Serdar Turgut / Akşam)

2009-05-21T12:02:00.000+03:00

Love and Life are the greatest mysterious things humans are doomed to never understand them! But why should we? Let our hearts guide us to become stronger! We shall live in love and hopefully die with it.

RF'çi mi olsaydık ne?

2009-05-17T00:09:00.000+03:00

Kullandığımız bilgisayarlar internete ya da bir ağa bağlı değilse bilgilerimizin ele geçirilemeyeceğini düşünürüz. Oysa havada yayılan elektromanyetik dalgaları kopyalayarak , ağa bağlı olmayan bilgisayarlardaki bilgileri ele geçirmek de çok zor değil. Bu korsanlığın önüne geçmek TEMPEST yöntemiyle mümkün.

Şimdiye kadar hemen hemen hepimiz, bilgisayarların sadece internete ya da bir ağa bağlandıkları zaman izlenebildiklerini düşünüyor veya kabul ediyorduk. Artık bu düşüncenizi değiştirme zamanı geldi. Gelişen teknoloji ile birlikte bilgisayardaki bilgileri ele geçirmek için illa ki bilgisayarın internete veya bir ağa bağlı olması şart değil. Bilgi casusları, özel frekans tarayıcıları kullanarak 25 ile 100 metre uzaklıklara varan mesafelerdeki bilgisayar ekranlarında yer alan görüntüleri, hatta bilgisayardan yazıcıya gönderilen dokümanları, elektromanyetik dalgaları kopyalayarak ele geçirebiliyor.

Mutfaktaki mikserin veya mikro dalga fırının yaydığı elektromanyetik dalga önemli değildir. Ama sözkonusu alet şifre çözen elektronik bir aygıt veya önemli bilgileri barındıran bir bilgisayarsa bunlardan yayılan elektromanyetik dalga çok önemlidir. Nitekim bu bilgiler bir şekilde havada yayılırken çeşitli cihazlar yardımı ile yakalanıp deşifre edildiğinde, o önemli bilgileri elde etmek çok zor değil.

1950'li yılların başında ABD hükümeti, yaptırdığı araştırma ve deneyler sonucunda elektromanyetik dalgaları yakalayıp tekrar yapılandırılabilen teknolojiyi geliştirmeyi başardı. Ardından özellikle ABD Savunma Bakanlığı'nda önemli verileri aktaran ve kayıt eden aletlerden bu bilgilerin elektromanyetik dalga yolu ile sızmasını engellemek için TEMPEST (Transient Elektromagnetic Pulse Emanation Standard) adını veren teknolojiyi geliştirdi.

TEMPEST Nedir?

TEMPEST, elektromanyetik darbe sızıntı standardı anlamına geliyor. Bu standart; elektronik cihazların elektromanyetik yayınım sınırlarını, zırhlama ve ekranlama standartlarını belirliyor. TEMPEST teknolojisinin amacı, bir bilgisayarın veya herhangi bir elektronik aygıtın çalışması esnasında yaydığı elektromanyetik ışınımların üçüncü bir kişi tarafından alınmasını veya elde edilen işaretlerin işlenerek söz konusu elektronik aygıtın işlediği bilgilere ulaşılmasını engellemek.

Özellikle ABD, İngiltere, Almanya gibi devletler tarafından, askerî ve gizli bilgileri muhafaza etmek amacıyla bilgisayar ve çevre birimleri (yazıcı, tarayıcı, monitör, yedekleme ünitesi vb) ile üretilen bilgilerin, elektromanyetik dalga ile gözlenmesini engellemek için başarıyla kullanılıyor. Bu standardın lisans hakkı, sadece ABD Hükümeti ve NATO tarafından veriliyor. Bugün, dünyada 50 kadar firma, TEMPEST adı verilen bu güvenlik standardına uygun donanım üretiyor.

Elektromanyetik dinleme nasıl oluyor?

Elektronik cihazlarda işlenen işaretler hava yolu ile, elektrik dağıtım şebekelerinden gürültü olarak veya kabloların yüzeylerinden iletilen elektromanyetik dalgalar yolu ile yayılır. Yayılan bu işaretler, geliştirilen özel anten ve elektromanyetik dalga alıcısı cihazları ile toplanarak, uygun bir işleme devresinden geçirilerek (filtreleme, şiddetlendirme, eksik kısımları yeniden oluşturma, sayısal işaret işleme gibi) kullanılabilir şekle getirilir. Daha iyi anlaşılabilmesi için konuyu örnek bir senaryo ile anlatacak olursak; içi elektromanyetik dinleme aygıtları ile donatılmış (Anten, TEMPEST receive ve sayısal işaret işleme yapabilen bilgisayar) bir kamyonet herhangi bir banka şubesinin yakınına park eder. Dinleme yapabilmek için gerekli düzeneklerini hazırladıktan sonra banka içinde çalışmakta olan herhangi bir memurun bilgisayarının yaydığı işaretleri yakalayarak işlemeye başlar. O anda hesabında yüklü miktarda para olan bir müşterinin işlemlerini yapan memurun ekranındaki görüntülerin kopyasını alan saldırgan kısa sürede emeline kavuşur. Normalde saldırgan bir şekilde ağa bağlanıp da bu bilgileri ele geçirmek için uğraşsaydı işi daha zor olabilirdi. Çünkü banka memurunun bilgisayarındaki bilgiler şifrelenmiş olarak saklanmakta veya ağ üzerinde dolaşmakta olacaktı. Hesap bilgilerini içeren şifreli dosya yakalanmış olsa bile şifreleri çözmek ya imkânsız ya da çok uzun sürecekti.

Soğuk savaşın bitmesinden sonra bütün dünyada bilgi casusluğu boy göstermeye başladı. Bilgiyi ele geçirmek için her türlü teknolojik gelişmelerden yararlanıldı. Artık sadece internete bağlı bilgisayardan bilgi çalmakla yetinmeyen casuslar elektromanyetik dalgalarla yayılan bilgileri de ele geçirmeye başladı. Elektromanyetik dalgaların dinlenebilmesi ile ortaya çıkan bu güvenlik sorunu, sadece savunma sistemleri için değil, özel sektör kuruluşları için de büyük risk oluşturuyor. Bu sistemi kullanan sanayi casusları, rakip firmanın geliştirdiği teknolojileri ele geçirmek için çaba sarf ediyor.

Elektromanyetik dinleme nasıl engellenir?

Sıradan kullanıcıları dinlemek için pahalı bir teknoloji olan elektromanyetik dinleme aygıtlarının bilgileri çalmasını engellemek için özel tekniklerle izole edilmiş TEMPEST uyumlu elektronik aygıtlar kullanılmalı. Çalışılan bina ya da bilgisayar ve elektronik aygıtların bulunduğu veri merkezleri "Faraday Kafesi" içine alınmalı ya da bir iletken zırhı kılıfı ile izole edilmeli. Şebeke toprağı dışında sistem ayrıca topraklanmalı. Yayılan dalgaları gürültü ekleyerek anlaşılmaz kılmalı veya aletlerin çalışma temelini değiştirerek yayılan işaretleri işlenen bilgiden arındırmalı.

Orijinal bilgisayar görüntüsü

Elektromanyetik dinleme sonucu ele geçirilmiş bilgisayar ekranı görüntüsü

Türkiye'de TEMPEST

Türkiye'de ASELSAN ve TÜBİTAK Ulusal Elektronik ve Kriptoloji Araştırma Enstitüsü (UEKAE) TEMPEST projeleri ile uğraşıyor. UEKAE elektromanyetik sızıntıları izole edilmiş bilgisayar hatta elektrik prizi bile üretirken, ASELSAN çeşitli askeri iletişim malzemeleriyle, ağ kripto ürünleri geliştiriyor. Bunun yanında Türkiye'nin yurtdışı konsolosluk ve elçiliklerinde kripto aygıtları "Strong Room" adı verilen TEMPEST zırhlı odalarda çalışırken, Genelkurmay Başkanlığı'nın da olduğu yüksek güvenlik gerektiren kurumlarda TEMPEST uyumlu bilgisayarlar yıllardır var.

UEKAE-ETTM tarafından tasarlanan TEMPEST PC MST 401-1 standardının (AMSG 720B eşdeğeri) koşullarını sunmaktadır ve SDIP-27 standardına göre Seviye A cihazıdır. Bu cihaz kullanılarak ÇOK GİZLİ seviyesine kadar gizlilik dereceli bilgi bütün bölgelerde güvenlikle işlenebilir.

ABD hükümeti TEMPEST projesini büyük bir gizlilik içinde yürüttüğü için TEMPEST teknolojisi ve elektromanyetik dalga aracılığı ile dinleme veya bilgi hırsızlığı yapma konularında yeterince ayrıntılı teknik bilgiye sahip olmak şimdilik çok zor. Aşağıdaki linkten TEMPEST hakkında daha fazla fikir sahibi olabilirsiniz

Link:

2009-05-13T18:38:00.000+03:00

“Mehmet Akif her sabah namaz için Sultan Ahmet Camii’ne gelir. Her gelişinde de yaşlı bir adamın kendisinden önce gelmiş olduğunu görür. Ne kadar erken gelse bu durum değişmez. Yaşlı adam mutlaka camiye ondan önce gelmiş bulunur. Ancak bu yaşlı pir-i fâni ve bu nur yüzlü adam hiç durmadan ağlamakta ve gözyaşı dökmektedir. Bundan sonrasını Mehmet Akif şöyle anlatıyor:

Bu yaşlı insanın yanına bir gün sokuldum ve niçin durmadan ağladığını sordum ve ona Cenab-ı Hakk’ın rahmetinin enginliğini anlattım. Ama o yine ağlamasına devam etti. Bana, “derdimi tazeleme, git” dedi. Ben yine ısrar ettim. Çaresiz kaldı ve yine gözyaşları içinde bana şunları anlattı.

“Ben, dedi, ikinci Abdülhamid zamanında binbaşıydım. Ailem çok zengindi. Ve ben bir subaydım, kışladan ayrılamıyordum. Ancak bir gün anne ve babamın ardarda vefat haberlerini aldım. Ailede benden başka da işlerimizi evirip çevirecek kimse yoktu. Çiftlikler, dükkanlar, mağazalar ortada kalmıştı. Hemen Sadârete bir dilekçe ile müracaat edip istifa etmek istediğimi bildirdim. Sadâretten gelen cevap menfiydi. İstifam kabul olunmamıştı. Ben ikinci ardından üçüncü bir müracaatta daha bulundum. Ama her defasında aynı cevapla karşılaştım. Bunun üzerine Hünkâra müracaata karar verdim. Bu kararımı sadârete bildirdim. İsteğim kabul edildi ve mâbeyne alındım. Durumumu Hünkâra vicahi olarak anlattım. Elimden geldiğince mazeretimin meşruluğunu ispata çalıştım. Hünkâr istifa talebimden hoşlanmamıştı. Yüz ifadesinden bunu anlamak hiç de zor değildi. İsteksiz bir halde elinin tersiyle işaret etti: “Git, seni istifa ettirdik” dedi.

Ben sevinerek huzurdan ayrıldım, eve döndüm. O gece bir rüya gördüm. Rüyamda Osmanlı ordusu tabur tabur bölük bölük geliyor ve Efendimiz’e teftiş veriyordu. ( Bu ordu idi ki kısa bir müddet sonra bütün cihana karşı kavga verecekti. Ve bu ordunun teftişini bizzat Efendimiz yapıyordu. ) Yanında Dört Büyük Halife olduğu halde Efendimiz önünden geçen bölük ve taburları teftiş ederken, O’ndan bir adım geride edep ve terbiye içinde, boynu bükük halde Abdülhamid de bulunuyordu. Derken benim tabur geçmeye başladı. Ancak tabur dağınıktı. Başlarında kumandanları yoktu. Efendimiz bunu görünce Abdülhamid Cennetmekana: “Bu birliğin kumandanı nerede?” diye sordu. O da “Talebi üzerine istifa ettirdik” cevabını verdi. İşte o esnada Efendimiz, beni bütün bir ömür boyu ağlatan şu sözü söyledi: “Senin istifa ettirdiğini biz de istifa ettirdik.” Söyle, bunu duyduktan sonra ben ağlamayayım da kim ağlasın?”

Ve Mehmet Akif diyor: Yaşlı adam ağlamasına, inlemesine devam etti. Derdi çok büyüktü. Sessizce yanından uzaklaştım. Zaten başka yapabileceğim bir şey de yoktu. Zira bu pir-i fâni, tesellisini yine Efendimiz’den bekliyordu. Kabul edildiği müjdesi gelmeden belli ki inlemesi dinmeyecekti.

2009-04-30T04:50:00.000+03:00

İnsan vav şeklinde doğar,bir ara doğrulunca kendini elif sanır.

İnsan iki büklüm yaşar,oysa en doğru olduğu gün ölmüştür.

Kulluğun manası vavdadır,elif uluhiyetin ve ehadiyetin simgesidir.

O yüzden Lafz-ı ilahi elifle başlar.Elif kainatın anahtarıdır, vav kainattır.

Rabbi vav gibi mütevazı olsun ister kulları.

Musa dal olmuştur ama Firavunun gözü Elifte kalmıştır.

İbrahim ateşte vavdır, Nemrut bizzat ateşe odun.

Yunus, vav olup balığın karnında anca kurtarmıştır kendini.

İnsan iki büklüm olunca rahat eder ana karnında.

Boylu boyunca uzansa da kim rahattır mezarında?

Vavın elifle münasebeti ne kadar iyiyse,kainatın dengeside o kadar düzgündür.

Kim kimi hatırlarsa evvel o ona koşar.

Kainatta tüm cisimler boşlukta dönerken insan belki o yüzden boşlukta kalmamış, Rabbi onu imanla doldurmuştur.

Evvelde eliftir,bir ilahi nefesle ahirde vav olur kainat.

Manayı bilmeyenler vav diyemez vay der.
Buna anlamca vaveyla denir.
Yani vav olamadıkları için feryad edenlerin halidir.

Elif bir ağaç ve insan onun dalıdır.
Azrail budadıkça nefesleri daha gür çıkar sesleri.

Herbiri Dal olur ve o ağaçtan beslenir. Vav olur o ağacın gölgesine sığınır.
Ve Allah insana seslenir, peygamber eliyle ulaşan mesajı hem dal hem vav ol der insana.

"Mümin erkekler ve mümin kadınlar birbirlerinin velileridir. İyiliği emrederler; kötülüğe engel olurlar. Namaz kılarlar, zekat verirler. Allah’a ve Resulüne itaat ederler. İşte bunlara Allah rahmet edecektir. Allah şüphesiz güçlüdür, hakimdir."

Başkasının önünde eğilmek ne zordur. Birilerinin emri altına girmek ne ağırdır. Krallara boyun eğmemiş insan görmediği bir varlığa mı itaat edecektir?

İnsan kendinin bile farkında değildir iki lam birbirine sarılıp kainatı ayakta tutan sütunlar gibi durmuştur elifin ardında, kainatın gezegenleri yuvarlanıp son harf misali peşinden giderken, insan yolculukta geri kalmanın acısını ne zaman anlayacaktır. Zordadır sığınacak yeri yoktur. Evrene ve seslere kulak verenler duyar yeniden o kutlu çağrıyı;

"Sabır ve namazla Allah’tan yardım isteyin. Rablerine kavuşacak ve O’na döneceklerini umanlar ve Allah’a gerçek bir saygı gösterenlerden başkasına namaz elbette ağır gelir"

Sonra çağırır insanı, belki cennet kokusunu duyurmak içindir bu davet, belki kendi yanına çağırıyordur.

İşte o ayet: “Secde et, yaklaş!”

Eğil ve ben senin başını göklere erdireyim, yıldızları ayağına sereyim, sana gezmekle bitiremeyeceğin cennetler, sayamayacağın nimetler vereyim demektir bu.

Secde et, vav ol, vay dememek için la şey olan insan herşey demek olan Rabbinin önünde...

NIETZSCHE ve BABAANNEM

2009-04-28T12:19:00.000+03:00

Havada nefes kesen bir kitap kokusu...
Kitapevinde gözlerimi yummuş beni ona ilk çağıracak kitabı usulca bekliyorum.Bir,iki ve üç diyip gözlerimi açtığımda karşımda onu görüyorum.Pespembe kapağıyla ilk görüşte içime bir ateş düşüyor,çarpılıyorum.Sonra kapağı okuyunca bana seslendiğini hissediyorum,içimdeki o boşluğa.Nietzsche benim zayıf noktam,ok tam 12'den hedefi vuruyor.Başka bir kitabı daha alıyorum elime,ama iki kitabı birlikte almayı diğerinin kalbini kırmak olacağını düşünerek birini geri bırakıyorum.

Nedense ilk duyuşları her zaman çok önemsemişimdir,belki de onlara gereğinden fazla önem atfetmişimdir.Ama bugüne kadar yanıltmadı o duygu beni hiçbir zaman.

Mustafa Ulusoy bir psikiyatri uzmanı ve yıllar boyunca gözlemlerini,düşüncelerini hastalarıyla yaşadığı şeyleri akıcı ve öğretici bir dille bu kitapta harmanlamış.Hiç sıkılmadan parça parça bile okunabiliyor kitap,hangi başlık size sesleniyorsa onu açıyorsunuz ve aradığınız cevapları buluyorsunuz.Kitabı okurken o kadar çok yerin altını çizmişim ki daha sonra elektronik ortama aktarma çalışmalarını hala tamamlayamadım.Kim bilir ne zaman bitecek,Allah bilir...

Neyse sözü,sözün sahibine bırakıyorum:

“Kendimi üç kutuda yaşar gibi hissediyorum. Birinci kutu, yaşadığım ev. İkinci kutu çalıştığım iş yerinin odası.Üçüncü kutu da yolda bindiğim araba” diyince Karen birden duıaksamış,sesi hüzünlü bir hal almış,mahzunlaşmış ve “Benim de üç kutum var” demişti.”Birinci kutu kendim.İkinci kutu yaşadığım ülke,üçüncü kutu ise içinde yaşadığımız dünya.”- İnsanın kendi varlığını bir kutu gibi algılaması…Bu hala anlayamadığı, hayretle karşıladığı bir şeydi.” s.22

“Yağmur Adam mı hasta, yoksa biz mi? Cevabım ikisi de idi.Anca Yağmur Adam, kendi tercihiyle otist olmamıştı. Kendisini o hasta etmemişti. Üç yaşında başlayan hastalığından da memnundu belki, kim bilir.
Ya zamanımızın tipik otistik insanı? İşte o, kendi hastalığını kendisi tercih ediyor. Kendi dünyasını kendisi daraltıyor. Günübirlik kaygı, endişe ve ihtiraslarla sıkışıp kalıyor. Ezel ve Ebed Sultanının kâinat sergisinde bir mütalaacı olduğunu unutmuş halde yaşayarak, otistik bir hayatı bizzat seçiyor.” s.49

“Sahip olduklarını hayatını, bedenini, kalbini, ruhunu, aklını nereden almıştı? Bunların bir zamanlar kendisi için var olmadıklarını aklına getirdi. Bu düşünceden tedirgin oldu. Sahip olduğu ve bundan büyük haz aldığı, gururlandığı her şeyin bir anda elinde kayıp gittiği duygusuna kapıldı. Kendisine yalnızca hiçlik kalıyordu. Öte yandan, kendisine olan her şeyin; hissettiği, yaşadığı her şeyin sahibinin kendisi olduğunu düşünmek ona müthiş bir tat veriyor, ruhunu okşuyor, başarı duygusu uyandırıyordu. Kendisini, bu düşünceye sımsıkı sarılmak gerektiğine inandırmak zorundaydı. Öyle ki, artık sahiplik düşüncesinin bağımlısı olmuştu. Çünkü sahip olduklarının kendisine verildiğini düşünmek, verenin kim olduğu sorusunu gündeme getirecekti. Bunun cevabı ağır geliyordu. Kendisine (bütünüyle?) mal ettiği başarılı olma duygusunu tümüyle elinden alıp götürüyordu. Öyle ya, duygular kendinin değilse, onları bir veren olmalıydı. Onu duygularıyla birlikte var eden biri olmalıydı.” s.53.

“Yaratıcıya inanmak Nietzsche’ye hep zor geldi. İnandığı an, sahip olduğunu sandığı her şey elinden alınacaktı. Bizzat bu gezegende bağımsız bir varlığa sahip olmadığına inanacaktı. Bu hayatın, bizzat kendisine ait olmadığına. Bu ona çok ürkütücü geliyordu. Yani, şimdi bu başarılar kendisinin değil miydi? Hep başkası hesabına mı çalışıyordu? Bu narsisizmini; benliğini, bağımsız bir varlığa sahip olma duygusunu incitiyordu. O,bizzat var olduğuna inanmak istiyordu. Kendi hayatının yaratıcısı olduğunu hissetmek istiyordu. Gerçi, aklı böyle olmayacağını biliyordu. Ama narsistik tarafı diretiyordu. Elindeki her şeyi yaratıcıya teslim etmek! Elinizde ne var ne yok;hepsini… Her şeyinizi elinizden çıkarmak demekti bu!” s.54

“İnsanın kendi başına bir hiç olduğunu, aciz olduğunu, fakir olduğunu, kusurlu olduğunu kabul etmesi dünyanın en zor işidir. Hayatın, belki de en çok zorumuza giden, bizi en çok zorlayan seçimidir bu. İnsanın kendisinden vazgeçmesidir. Kendisine ait sandığı şeylerden vazgeçmesidir. Nietzsche bunu yapmadı.Kolay yolu seçti.Her şeyi sahiplendi.Elindekileri, yaratıcının verdiğini hiç kabul etmedi.Hep kendi başına var olmaya çalıştı…”

Okumaktan yorulanlar veya daha fazlasını isteyenler için,özetlerin devamı:
http://rapidshare.com/files/226662067/Nietsche_ve_Babaannem.doc.html

Yeni bir cemaat ve azizesi

2009-04-18T03:47:00.000+03:00

Ergenekon sanıklarını savunmakla görevli medyada bâriz bir sevinç havası gözleniyor, "Oh oldu; bu defa baltayı taşa vurdu savcılar" diye neredeyse oynamadıkları kaldı.

Bayan Saylan'ın evinin aranması, aylardan beri ilk defa darbesever gazeteci takımına minik de olsa bir nefeslenme imkânı verdi; bugünlerde alayı birden o gediğe hücum ediyorlar. İlk defa psikolojik üstünlük kurmanın hazzını yaşıyor, fırsattan istifade müthiş bir güç gösterisi yapıyorlar. Sovyetler Birliği yıkılmadan önce her sene Sovyet Ordusu'nun Kızıl Meydan'da düzenlediği askeri resm-i geçite benzer bir güç gösterisi... "Bakın, yalnız değiliz, şunumuz da var, bunumuz da var, vb..."

Ne kadar daralıp bunaldıklarını çıkarabiliyoruz bu cephe dayanışması gösterisinden; ne var ki, büyük risk alıyorlar. Bayan Saylan'ın evinin niçin arandığını, hangi suçla itham edildiğini, hatta itham edilip edilmediğini bile bilmiyoruz; belki sadece soruşturma genişletmek için bilgi edinmeye ihtiyaç duyuldu, bunu bilecek durumda değiliz ama Bayan Saylan etrafında bambaşka bir "Rahibe Teresa" imajı oluşturmaya gayret edenlerin biraz fazlaca risk üstlendikleri de ortada. Yeni bir "bizburadakaçkişiyiz" atılımı bu; bilemiyoruz, tahmin ediyoruz.

Bayan Saylan'ın başkanı olduğu vakıf, daha çok öğrenci bursu faaliyeti ile öne çıkıyor. Geçenlerde DMG'nun bir kanalındaki haber bülteninde Mehmet Ali Birand, seyircilere hitaben ağlamaklı bir dille, "70 milyon liraya ihtiyacımız var; mühim bir meblağ değil, isteseniz hemen toparlayabiliriz" gibi hissi cümleler kurarak yeni bir yardım kampanyası başlattı; devamı da gelecekmiş. Allah hayır sahiplerinden razı olsun. Eğitim meselesinin desteklenmesi hayırhah bir iştir. Nitekim Milliyet gazetesi gazete görüşünü bildiren dünkü imzasız başyazıda özetle diyor ki: "Son gözaltı dalgası ağırlıklı olarak eğitimcileri ve gönüllü faaliyet gösteren sivil toplum kuruluşları ile bağışta bulunan hayırsever vatandaşlarımızı hedef aldı. Eğitim, dünyanın her yerinde kutsaldır; eğitimi sekteye uğratan her faaliyet tepki çekmeye mahkumdur.? Son dalganın yarattığı en büyük rahatsızlık, hayatını yalnızca başka insanların iyiliğine vakfetmiş Prof. Türkan Saylan gibi gerçek bir kahramana yapılanlardır."

Aynen katılıyorum; acaba Milliyet gazetesi, şu ibarede kasdettikleri kurum ve şahısların ad değişikliğine uğraması halinde aynı vâveylâyı koparır mıydı şüpheliyim ama!

Mesela şöyle bir cümle: "hayatını yalnızca başka insanların iyiliğine vakfetmiş Fethullah Gülen gibi gerçek bir kahraman..."

Buyrunuz size samimiyet testi. Eğitimse eğitim, gönüllülük ise gönüllülük; fark var mı arada?

"Aa, onlar F Tipi cemaat ama" itirazlarını duyar gibi oluyorum. Bayan Saylan'ın hayır teşkilâtı da Üstad Weber'in Cemiyet tipolojisine tastamam uyan bir "community"dir neticede. "Ama bu dinî bir cemaat değil ki, laikiz biz ayol" itirazlarını ciddiye almamak zorundayım, zira Bayan Saylan'ın kerrât ve iftihâr ile "Şeriata karşı" olduklarını beyan etmesi, o vakfı, Hilmi Yavuz'un tâbiriyle "tastamam" bir dinî cemaat yapar. Niçin diyeceksiniz, çünkü "Şeriat", teknik itibarla İslâm Fıkhı'nın özel ismidir. Bayan Saylan, şeriat hususundaki münâferetini, diğer dinlere teşmil etmek gibi bir gayret göstermiyor; o, hassaten İslâm şeriatına karşıdır ve bu tutumuyla o pekâlâ "dinsel", hatta bana göre "tinsel" bir tutum sergileyerek kendini angaje etmiştir. Bir dinin hukukuna karşı olmak, tersinden bir dinî vaziyet alıştır. Yanlış düşünüyorsam, kendisi düzeltsin.

Kaldı ki Bayan Saylan'ın -kendisi farkında olmasa da- "dinsel bir cemaatin tinsel bir lideri" olmak hakkı vardır; hattâ ve hattâ başörtüsüyle okumak isteyen kızları bilinçli bir ısrar ve nefretle, "Teyze bizi okula gönder" kampanyası dışında tutup, onları okullarda görmek istemeyecek derecede negatif ayrımcılık yapıyor olsa bile.

Zira bu bayan, kendisini mistik bir dille savunmaya kalkışan belkemiksiz köşeci esnafının çoğundan çok daha mert görünüyor bana.

A.Turan Alkan

İlk görüşte aşk

2009-03-29T04:44:00.000+03:00

Ne yalan söyleyeyim,netbook furyası döndü dolaştı sonunda beni de vurdu.Her zaman olduğu gibi ilk işim ağır bir maden işçisi gibi donanım sitelerinin derinliklerine inip araştırma yapmak oldu.Tabi siz şimdi araştırma dendiğinde 2-3 saat falan düşünüyorsunuz.Iı ııh,bu iş için kaç saat harcadığımı ne siz sorun ne ben söyleyeyim.Piyasada o kadar çok model var ki hangisinde karar kılıcağını bilemiyorsunuz,sonunda yorgun ve bitap düşüp alacağınız varsa da almaktan vazgeçiyorsunuz.

Şu an piyasada en çok tutulan ve satılan ürün Asus'un 7 saatlik pil ömrü iddiasıyla piyasaya sunduğu Eee 1000H modeli.Bunun dışında alternatif olarak MSI Wind U100 var.Datron,Acer,Lenovo gibi markaların alternatifleri de cabası.Ürün spec'lerini incelediğinizde hepsinin aşağı yukarı aynı özellikte olduğunu görüyorsunuz.Haliyle insanın böyle portatif bir üründe aradığı en önemli özellik pil süresi oluyor.Birçok ürün 6-hücreli pillerle geldiği için günlük kullanımda 5 saat'e yakın pratik pil ömrü sunabiliyor.Yalnız 6-hücreli pil demek aletin aynı zamanda tipsizleşmesi anlamına da geliyor.Asus'u ve MSI'ı incelediğinizde oyuncaksı bir hava hissediyorum,bu da beni fena halde rahatsız ediyor.

Dışarıdan bakıldığında çok profesyonel ve elegant bir imaj vermesi gereken bir notebook aradığım için bu yolculuğun sonu büyük bir hayal kırıklığıyla sona erecek derken Samsung'un NC10 modeliyle karşılaştım.Anladığım kadarıyla Samsung'daki mühendisler oturup düşünüp taşınmışlar bu Talha arkadaşımızın istediği gibi hem uzun pil süresi vad eden hem de çok şık bir görüntüye sahip olan bir netbook dizayn edelim demişler.NC10 ilk gördüğüm anda tuhaf bir duygu hissettim inceden,işte dedim benim aradığım partnerim.

Resim-1
Resim-2
Resim-3
Resim-4
Resim-5

Well, alright!

2009-03-26T12:20:00.000+02:00

Probably the most important thing is that when things get really bad and the world looks its darkest, you just have to throw up your hands and say "Well, alright!" cause it's probably gonna get a whole hell of a lot worse.

Ve bir yıldız daha kaydı...

2009-03-22T23:28:00.000+02:00

Ölümün soğuk ve kavurucu rüzgarları yine vuruyordu yüzümüze,fakat bu sefer çok daha yakın ve sert bir şekilde.Belki de ilk defa onu bu kadar yakınlarda hissetmenin şakınlığı hüznümle birbirine karışmıştı.Ne düşüneceğimi,nasıl davranmam gerektiğini bilmiyordum,bilemiyordum.Gök parçalanmış hikmet yağmurları sağanak sağanak üzerimize yağıyordu.Gözlerimi kapadım ve anı duyumsamaya çalıştım yalnızca...

Ölüm,av sezonunu açmıştı belli ki,bundan sonra da durmaya pek niyetli gözükmüyordu.Bir ilkti evet,ama son olmayaktı besbelli ki...

T.Koç

The Lake House Soundtrack

2009-02-25T03:41:00.000+02:00

En az filmi kadar ruhunuzu derinden etkileyecek ve sizi uçsuz bucaksız hayal dünyanızla başbaşa bırakacak bir albüm.Bir saate yakın romantik bir serüvene hazır olun.

1.This Never Happened Before - Paul McCartney (3:26)
2.(I Can't Seem To) Make You Mine - The Clientele (3:38)
3.Time Has Told Me - Nick Drake (4:26)
4.Ant Farm - Eels (2:14)
5.It's Too Late - Carole King (3:57)
6.The Lakehouse (3:17)
7.Pawprints (1:21)
8.Tough Week (1:09)
9.Mailbox (0:59)
10.Sunsets (5:01)
11.Alex's Father (6:46)
12.Il Mare (3:01)
13.Tell Me More (2:23)
14.She's Gone (1:15)
15.Wait For Me (3:02)
16.You Waited (1:38)
17.I Waited (1:41)

Signs

2009-01-14T02:43:00.000+02:00

Kısa Film:
Modern şehir yaşamının getirdiği tekdüzelik sizi de boğuyor mu?
O halde bu filmin size anlatacağı çok şey var demektir...

O Olmazsa Yaşayamam...

2008-12-27T03:52:00.000+02:00

"O olmazsa yaşayamam." demeyeceksin.
Demeyeceksin işte.
Yaşarsın çünkü.
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
Çok sevmeyeceksin mesela.
O daha az severse kırılırsın.
Ve zaten genellikle O daha az sever seni,
Senin O'nu sevdiğinden.
Çok sevmezsen, çok acımazsın.
Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.
Çalıştığın binayı, masanı, telefonunu, kartvizitini...
Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.
Senin değillermiş gibi davranacaksın.
Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın.
Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.
Çok eşyan olmayacak mesela evinde.
Paldır küldür yürüyebileceksin.
İlle de bir şeyleri sahipleneceksen,
Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.
Gökyüzünü sahipleneceksin,
Güneşi, ayı, yıldızları...
Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.
"O benim." diyeceksin.
Mutlaka sana ait olmasını istiyorsan bir Şeylerin...
Mesela gökkuşağı senin olacak.
İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın.
Mesela turuncuya, yada pembeye.
Ya da cennete ait olacaksın.
Çok sahiplenmeden,
Çok ait olmadan yaşayacaksın.
Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi,
Hem de hep senin kalacakmış gibi hayat.
İlişik yaşayacaksın.
Ucundan tutarak...

Söz büyüsü...

2008-12-11T18:17:00.000+02:00

Virginia Woolf 'anlatana kadar aşk diye bir şey yoktur' der. Bu minval birçok ince hastalık, birçok hassasiyet ve kapris için geçerli bu. Her yanımız sırf adlandırıldığı için travmaya dönüşmüş acılarla dolu. Ve acıyı dindirmenin tek yolu var: Bir düşünceye dönüşmesini sağlamak..

Post-modernizm üzerine...

2008-09-26T06:24:00.000+03:00

Postmodernlik başlangıçta sanat ve edebiyat alanındaki bilumum sıra dışı eğilimleri tanımlamak üzere kullanılmaya başlanmış, ardından da sosyolojide dikkat çekici bir alan açma girişimi olarak gündeme gelmişti. Günümüzde ise kavram, estetik ve kuramsal ağırlığından hızla uzaklaştırılarak politik gerilim noktalarının önemli birer parçası haline getirilmiştir.

Öyle ki artık postmodernlikte bir tür düşmanlık haritasına erişmek pekâlâ mümkündür ve yeni tanımlama biçimleri de postmodernlikte, birlik ve bütünlük taleplerine karşı oldukça tehlikeli sayılabilecek bir tür şer üreteci görme eğilimindeydiler. Öyle de oldu. Bu tanımlanmış özelliğiyle postmodernlik, hedefteki odak noktası olarak milli stratejik konseptin başat öğeleri arasına yerleşmekte gecikmedi. 28 Şubat'ı hazırlayan süreç ve gerçekleştirilen örtülü darbe daha baştan post modernlikle ilişkilendirildi (Subaşı, 2008). Hatta genel kamuoyu postmodernliği bu bağlam etrafında duydu ve öğrendi. Günümüzde ise postmodernlik, ulusal güvenliğimizi tehlikeye atan her türden sorunlu sayılabilecek kişi, grup ve düşüncelerin yuvalandığı referans kümesi olarak görülmekte ve varlığını, meşruiyet ve siyaset lehçesini genişletmek isteyen herkes postmodern söylemlere karşı çıkma gereği duymaktadır. O halde nedir postmodernlik ve bu kavramın etrafında temerküz eden sorunlar nasıl okunmalıdır?

Modernliğin sıkıntılarını aşma çabası...

ostmodernlik zamansal olarak modernlik sonrası durumları, düşünce, tasavvur ve eylem alanındaki farklılaşmaları ifade etmek üzere kullanılır. Postmodernizm, modernliğin bütün bir mirasını taşımakla birlikte, kendi varlığını modernlik eleştirisiyle özdeşleştiren yeni ve öz(n)el bir süreç olarak değerlendirilebilir. Modernliğin tekçi ve hegemonik bakış açısına karşılık postmodernlikte parçalanma ve çeşitlenme söz konusudur. Artık aklın yolu bir değildir; farklı hakikatler ve farklı gerçeklikler tam bir (ç)eşitlenme ve süreklilik içinde sık sık yer değiştirirler. İyimser bir bakış açısıyla postmodernizm, "modernliğin sıkıntıları"nı aşma çabası olarak okunabilir. Modernliğin özellikle Aydınlamacı bir retorikle sıkı sıkıya irtibatlandırılan özü, giderek total, özcü ve nihayet tek biçimci bir düstur arayışı içinde şekillenmiştir. Modernliğin kendi içindeki çelişkilerine dikkat çeken ve bu kumpastan çıkmayı öneren pek çok düşünürün dile getirdiği eleştirilerden hareketle postmodernizm, kendi varlığını modernliğe karşıt olarak konumlandırmakla yetinmeyen, bununla birlikte kendini onun yerine ikame etmeye çalışan sıra dışı bir düzenek olarak da görülebilir (Jameson, 1994: 92). Böylece o, modern karşıtlığıyla sınırlanmaksızın, modernliğin bitimine ilişkin bir beklentiyle "yeni zamanlar" için de önerilerde bulunan düşünsel bir arayıştır.

Modernlik-postmodernlik eksenleri etrafında patlak veren tartışmalar, gerçekliğin biricikliğiyle çokluğu arasındaki bir gerilime işaret eder. Modernliğin tekçi söylemi, süreç içinde Batılı toplumların ilerlemeci dünya görüşünün harekete geçirdiği tasavvur alanlarını oldukça daraltmıştır. Gerçekte postmodern vurgu, önce sanat alanındaki hakim estetik tahayyülü sarsan ve çoklarınca "uçuk" bulunan ekstrem bir açılımla ortaya çıkmıştı. Modern estetiği tartışmaya açan postmodern analiz, giderek düşünce dünyasındaki belli başlı paradigmaları da özünden tartışılır kılan yeni bir entelektüel güzergâh üretmişti. Sanattan edebiyata, felsefeden gündelik yaşam stillerine kadar hemen her alandaki modern(ist) tasavvur ve projeyle hesaplaşan postmodern(ist) söylem, bir hizipçi unsur olmaktan çok her hizbi insanlık durumunun gelişimi için bir avantaj olarak gö(ste)ren yeni bir dünya tasavvuruna yol açmıştır. Artık bundan böyle "ne olsa gider" ve tabii ki "ne söylense yeridir" (Kellner, 1992). Öyle ki şimdilerde sanki kimsenin kimseye söyleyeceği kayda değer bir şey de kalmamış gibidir. Meta anlatılardan ya da ortodoks söylem ve kült(ür)lerden hiçbir şekilde söz edilemez. Başta kutsal olmak üzere, geçmişten bugüne kalan her ne varsa bölünmüş ve parçalanmıştır.

Bu değişimin içerdiği sinerji, her alandaki farklılıkları tek tek yüceltme taleplerini meşrulaştırmıştır. Böylece ne sınıf ve söylemlerin ne de kültür ve değerlerin birini diğerine üstün tutacak bir "öz"den söz edilebilecektir. Görecelik alıp başını gitmiştir. Modernlik bağlamında asla kabul görmeyen diller, inanç ve yaratımlar, estetik tarzlar hatta hazlar bile şimdi daha çok açıktadır ve her biri, yeni bir düzeneğin tamamlayıcı parçası olmuştur. Değişim, her alandadır ve hâkim düzenek paramparça olmuştur. Bu bağlamda yeni bir ahlâktan bile söz edilebilir. Ne var ki bu ahlâkın da herhangi bir etik kodu yoktur (Bauman, 1998: 45). Hatta sahihlik bile tartışılmaya başlanmış, kurtarıcılık iddiaları reddedilmiştir. Lyotard'ın (1997) "postmodern durum" olarak tanımladığı bu süreçte, modernliğin belli başlı kıstasları sorgulanmakla kalmaz, ondaki totaliter unsurlar da bir bir ifşa edilir. Bu bağlamda postmodernlik, modernliğin kazanımlarından, açtığı imkânlardan ve onun gündelik pratikler içinde ortaya çıkan "açık"larından beslenen yer yer bir çözümleme yer yer de bir onarma çabası olarak görülebilir. Ne var ki birbirlerine zıt bir dil ve söylem arayışı içinde ortaya çıksalar da gerçekte postmodernlik de en az modernlik kadar Batılı bir temelden beslenir. Modernliğin bastırıp kısıtladığı düşünceler, örttüğü ya da görünmez kıldığı değerler, inanç ve arzular, postmodern dünya görüşüyle birlikte yuvalarından çıkmış ve bilişsel dünya pazarında kendilerine yer edinmeye başlamıştır.

Böylece postmodernlik, farklı hakikatleri koşulsuz bir şekilde kayda değer ilan ederek, modern bilimin kendini dayandırdığı evrensellik iddiasını mitoslardan bir mitos olarak açıklar, verili bilginin paradigmatik üstünlüğünü tersyüz eder. Hakikatin parçalanması ve yeni hakikatlerin ortaya çıkması, hem modernlik yanlılarını hem de bu kalıpların dışında kendini inşa eden yapıları alaşağı eder.

Postmodernlik, şimdiye kadar hesap dışında kal(akal)mış kültürleri, inanç ve felsefî açılımları gün yüzüne çıkmaya teşvik etmiş, onlarda da bir değer olabileceği beklentisini yüceltmiştir. "Geçmiş", "şimdi"nin bir parçası ve yaratımı olarak görülürken "şimdi" de göreceliğin inhisarına bırakılmıştır. Modernlikte açıklanamayan, zaten yok sayılmıştı; tek bir dünya ve tek bir okumadan söz edilebilirdi ancak. Bu bir yetersizlik, hamlık ve uyumsuzluktan çok görmezlikten gelmeyle açıklanabilirdi. Modernliğin gör(e)mediği her şey postmodernlikte ortalığa saçılmıştı. Modernleşme bağlamında çoklukla göz ardı edilen pek çok unsur, postmodernlikle birlikte fark edilip himaye altına alınmaya başlanmış hatta bütün bunlar "merkez"e taşınarak özellikle fark edilmiştir. Aslında bundan böyle "merkez"den çok "merkezler"den söz etmek daha yerinde olacaktır.

Popülerleştikçe gelen derinlik kaybı

ostmodern teorisyenler, modernliğin miadının dolduğunu söylemeyi ihmal etmezler. Tabiri caizse artık ne mega projelerin ne de makro çözümlemelerin bir anlamı vardır. Görecelik ve sübjektivizm yeni hayatın kalıcı disiplini ve ölçütü olmuştur. Her şey şimdiki zaman kipinde yaşanıp telaffuz edilmektedir. Dolayısıyla, postmodernist çağın kavranması, modernlik tasarımının sorgulanışını ve modernliğe dayanan inancın yitirilmiş olmasını, bir çoğulculuk ruhunun var olduğunu, geleneksel bağnazlıklara karşı kuşkuculuğun arttığını ve nihayet dünyayı evrensel bir bütünlük (totalite) olarak algılayan ve kesin çözümlerle, sorulara tam yanıtlar bekleyen bakış açısının reddini öngörmektedir (Ahmed, 1995: 24). Postmodernlik, dünyayı algılama ve ona biçim verme konusundaki belli başlı arayışlar açısından radikal bir dönüşüme de işaret eder. Yeni durumlar; yeni zamanların bir imgesi, imajı, hatta yegâne rasyonalitesidir. İçinden geçilen süreç, yeni bir kurgulanım alanının zemini olarak açıklanmıştır. Artık modern tez, söylem ve argümanların kifayetsiz kaldığı yeni bir dünya söz konusudur. Modernliğin açıklamakta zorlandığı bu dünya, gerçekte farklı anlam kategorilerinin deşifre edilmesinden ibarettir. Postmodernlik bu dünyaların açıklamasına imkân veren yeni bir tasavvur alanı ve yeni bir dil dünyasıdır. Bu dünya da içerdiği birçok lehçeyle ancak keşfedilebilir.

Ne var ki tartışmalar popülerleştikçe postmodernlik, bir derinlik kaybıyla yüz yüze gelir. Gerçekten de kavramın gündelik dildeki kullanımı oldukça sıradandır; moda bir kavram olarak öne çıkar ve tüketilir; kavramın zenginleştirdiği alanlara pek az vurgu ve gönderme yapılır. Yapısal olarak zaten fantastik ve simülatif olan bir gerçeklik, doğası gereği bu savruklukları da tolere eder. Bu kargaşa, postmodernliğin kavramsal çekiciliğini ve yaratıcılığını daraltır, köreltir ve aşındırır. Böylece onda içkin olan tahayyül ve derinlik hızla göz ardı edilir. Her karmaşık desen, alışılmışı bozan her tasarruf, postmodernlikle ilişkilendirilir. Kavramakta güçlük çekilen şeyler postmodern ilan edilir, ucube görüntülerin gerçek bir karşılığına ulaşabilmek bu aleladelik içinde kolayca yankı bulur. Nihayet geçmişte modernliğe gösterilen ilgi aynı eksen ve duyarlılık içinde postmodernliğe de aktarılmaya başlanır.

YARD. DOÇ. DR. NECDET SUBAŞI

Güzel gören güzel düşünür...

2008-02-29T21:10:00.000+02:00

Bazı kasvetli, karamsar kişiler vardır. İnsanlarla, olaylarla, gelecekleri ile ilgili olabildiğince kötü beklentilere sahiptirler. “Ben çok şanssızım, hiçbir işim yolunda gitmez, çok mutlu zamanlarımda bile mutlaka hemen ardından bir üzüntü yaşarım, güvendiğim insanlardan hep darbe yedim, kimse beni anlamadı, herkes beni kullanmaya çalıştı, neye elimi atsam kuruyor” gibi sözleri sıklıkla kullanırlar. Siz de tanımışsınızdır böyle birisini mutlaka.

Acaba nedir bu insanların problemi? Gerçekten bir felaket bulutu mu takip etmektedir onları gizli gizli? Niye hiçbir işleri yolunda gitmez? Neden hiç kimsede aradıklarını bulamazlar da devamlı şikayet ederler? Ve onlara nasıl yardım edebiliriz?

Bu tür yakınmalarla ve genellikle de depresyona girerek bana başvuran birçok hastam oldu. İlk başlarda üzülerek ve acıyarak yaklaştığım bu kişilerin yine de beni rahatsız eden bir yanları vardı. Sanki onların da bu tersliklerde bir payı vardı gibi, ama nasıl? Tarif edemiyordum. Birgün alkol bağımlılığı ile ilgili bir araştırma okuduğumda “jeton düştü”.

Bilirsiniz, alkol kullananların klasik sözüdür: “İçiyorsam sebebi var”.

İşte bu sözün doğruluğunu test etmek için bir araştırma yapılmış. Alkolü bıraktığı halde yaşadığı stresler yüzünden, yeniden içmeye başlayan kişilerin son 6 ayda yaşadıkları üzücü olaylar sorgulanmış ve alkol problemi olmayan kontrol grubunun yaşadıkları benzer olaylarla kıyaslama yapılmış.

Sonuç çok ilginç: Hemen hemen hiçbir fark yok. Yani “dertler beni içiriyor” diyenlerin dertleri, normal insanların dertlerinden çok da fazla değil aslında. Peki ne anlama geliyor bu? Demek ki aslında problem bu kişilerin yaşadıkları olaylarda değil, olayları yorumlama biçimlerinde.

Ondan sonra hastalarımı bu mantıkla değerlendirmeye başladım. Gerçekten de öyleydi. Bu kişiler herkesin yaşayabileceği olayları, olabilecek en kötü şekilde değerlendiriyor ve kendi kendilerine azap çektiriyorlardı aslında.

Güzel, sevindirici bir olay yaşadıklarında dahi olabildiğince olumsuz yönlerini görüyor yada “bekleyelim bakalım, mutlaka altından bir terslik çıkar” diye mutluluğu erteliyorlardı. Ve hep yakınıyorlardı: “Hiç gün görmedim, hep darbe yedim”.

O arada (astrolojiyle de ilgilendiğimden) yay burcu ile ilgili bir tarifi hatırladım: “Tipik yay insanı hem iyimser hem de şanslıdır”. Bir de oğlak burcu tarifi geldi aklıma: “Karamsar olurlar, pek de şanslı değillerdir. Başarıları hep uzun zahmetlerden, sıkıntılardan sonra gelir”. Astroloji bir yana, acaba iyimserlikle şanslı olmak, karamsarlıkla da şanssızlık arasında bir bağ olabilir miydi?

Hayalen bir deney yaptım. 2 kişi seçtim. Bay iyimser ve bay kötümser. Bir firmada işe girmek için başvurmuşlardı. Bay iyimser çok keyifliydi. “Bu iş tam bana göre, kesin alırlar beni, beklediğim fırsat bu, kendimi hemen gösterir, kısa zamanda yükselirim”. Bay kötümser ise çok farklı bir havadaydı. “Yok canım, bu işe beni almazlar, niye beni seçsinler ki, zaten işe alsalar da mutlaka bir problem çıkar, beni beğenmez, huzurumu kaçırırlar.”

Sonuçta ne olacağı o kadar belliydi ki, hayalî deneyim çok kısa sürdü. Bay iyimser işe alınacak, kısa sürede yükselecek, aynı yeteneklere sahip olduğu halde bay kötümser ise, işe alınsa bile ilk terslikte “biliyordum zaten” diye pes edip istifa edecek, hayat boyu meslekî ve sosyal sıkıntılar çekecek ve “kötü kaderine” yanacaktı: “Benim işlerim hep ters gider”.

Evet işin püf noktası buydu. Çoğu insanın depresyonunun sebebi de bu olmalıydı: Olayları çarpıtarak yorumlamak, herşeyi “kara bir gözlükten” görmek, olumsuz beklentiler içinde olmak ve moralini bozup kötü olayları da bir anlamda davet etmek. Ve o sıralarda öğrendim ki zaten bu bakış açısı “depresyonun kognitif teorisi” adıyla formüle edilmişti ve kullanılıyordu bile. En “moda” ve etkili psikoterapi yöntemi, kognitif terapiydi zaten.

Kişinin kendisi ile, çevresi ile, geleceği ile ilgili karamsar yorumları, mantıksız genellemeleri, kötü beklentileri, otomatikleşmiş olumsuz düşünceleri fark edilmeli ve iradî olarak değiştirilmeliydi.

Aslında bu formülasyonu Kur’an tefsirlerinde de pek üzerinde durmadan okuyorduk yıllardır. ‘Sekizinci Söz’de bir bahçeye giren iki kardeşin kıyaslamasında geçtiği gibi, “Güzel gören güzel düşünür, güzel düşünen hayatından lezzet alır; Fena düşünen fena hülyalar görür, hayatın lezzetini kaçırır”dı.

Sonuçta kulağımı tersten de olsa göstermiştim. Artık hastalarıma da göstermeliydim bu püf noktasını.

“Bakın Mahmut bey, yaşadığınız olaylar herhangi bir insanın yaşadıklarından çok farklı değil aslında. Ama siz sadece olumsuz yönlerini görüyor, güzel taraflarına hiç bakmıyorsunuz. Olumsuz ayrıntılardan genelleme yapıp “herşey kötü” diyorsunuz. Üstelik bu yüzden güzel şeyleri de atlıyor ve kaçırıyorsunuz.

Mesela geçenlerde bir sohbette yaşadıklarınızı hatırlayın. Ne anlatmıştınız bana? Beş arkadaş tatlı tatlı sohbet ediyordunuz, bir ara arkadaşlarınızdan biri sizinle alay ediyormuş hissi uyandıran bir söz soylemisti ve siz üzerinize alınıp çok üzülmüştünüz, ardından da içinize kapanmış, “kimse beni sevmiyor” diye kendi kendinize yorumlar yapmış, iyice moralinizi bozmuştunuz. Oysa o sohbette o kadar kişi, o kadar zaman, size iyi davranmışlar, hatta iltifatlar etmişlerdi. Ama siz tek bir söz ile bütün iyi olayları unutup kendinize azap çektirmiştiniz. Hatırladınız değil mi?

Evet, bu dünya cennet değil, ama cehennem de değil. Evet, insanlar melek değiller ama şeytan da değiller. Herşeyin ya beyaz ya siyah olması da gerekmiyor zaten. Gri tonları da var, unutmayın. Demiyorum herşey güzel.

Burası cennet olmadığına göre çirkin, üzücü şeyler olacak muhakkak. Ama güzel şeyleri görüp moralimizi yüksek tutalım ki daha güzellerini de bulabilelim. Ve biz, insan olduğumuza, melek olmadığımıza göre mutlaka hatalarımız, eksiklerimiz olacak. Ama en günahkâr insanların bile birçok faziletleri, yetenekleri vardır mutlaka. Onları da görmeye çalışmalıyız (gerek kendimizde, gerek başkalarında).

Az gayret edin; zihninizle, nefsinizle bir tür mücahede öneriyorum.

Aklınıza geldiği gibi değil, olması gerektiği gibi düşünmelisiniz. Aklınıza otomatik olarak gelen karamsar yorumları denetlemelisiniz. Eldeki veriler bu kadar karamsar olmayı destekliyor mu, yoksa bütünün küçük bir parçasına takılıp, sonra onu genelleyip yanlış sonuçlara mı varıyorum diye kendi kendinizi sorgulamalısınız.

İsterseniz, (dindar bir insan olduğunuza göre) şu şekilde de uygulayabilirsiniz bunu: Acaba Peygamberimiz (asm) olsaydı nasıl düşünürdü?

Böyle kara kara yorumlar yapıp moralini mi bozardı, yoksa olayların iyi yönlerini görüp şükür mü ederdi?

Size bir ipucu olarak şu hadisi hatırlatmak isterim: Peygamberimiz (asm) bir gün Medine civarında ashabı ile gezerken, çöplükte kokmuş bir köpek leşine rastlarlar. Ashab, “ne kötü çürümüş, fena kokuyor...” vs. derken Peygamberimiz (asm) “dişlerine bakın, ne güzeldir” buyurmuş.

Sonuç olarak derim: Yeise, depresyona düşmemek için sadece davranışlarımızı değil, düşüncelerimizi de sünnete uydurmamız lazım. İşte o zaman hayatın güzel yönlerini görüp lezzetli bir ömür geçirebiliriz.

Yani, “huz ma safa, da’ ma keder”. (Keyif vereni al, keder vereni bırak)

Dr. Yusuf Karaçay
Zafer Bilim ve Araştırma Dergisi

Kadın olmak...

2007-12-11T03:46:00.000+02:00

Olağanüstü bir bakış açısı...

Kara çarşaflı gelin...

2007-12-08T11:27:00.000+02:00

Hatırlayan çıkacaktır; yıllar önce yassı karton kutuda satılan ince Bahar sigarasının üstünde, sanat tarihçilerinin "rûmî tarz" diye tarif ettiği bir motif vardı; bu motifin bazı yerlerini kalemle karalayıp tersini çevirdiğinizde Mao'nun çehresini andırır bir suret belirirdi.
Bazı arkadaşlar da bu esrarengiz şifre hokkabazlığı karşılığında "vay canına" demekten kendini alamazdı.

Devamı var: Birinci sigarasının üstündeki italik tarzda yazılmış "20 sigara" yazısındaki "20"yi uygun hatlarla tamamladığınızda ortaya kasketli bir köylü resmi çıkıyor ve bazı arkadaşlar, yine bir "vay canına" çekmekten kendini alamıyordu.

Bitmedi; 70'li yıllarda -galiba MC hükümetlerinin biri esnasında- Maltepe sigarasının paketi değiştirilmişti. Paketteki iki kırık çizgiyi makasla keserek çaprazlama üst üste koyan bir kısım arkadaşlar, ortaya çıkan gamalı haç işaretini birbirlerine gösterip "vay canına" diyor, ardından "işte Faşizm birader" diye mânâlı mânâlı kafa sallıyorlardı.

O yıllarda kâğıt paralardaki çeşitli motifleri, gölgeleri, filigranları inceleyerek ustalıkla gizlenmiş masonik semboller icad eden arkadaşlar da vardı; paralara bakıp hep birlikte "vay canına" derdik.

Şimdi "vay canına" demek sırası, anlaşıldığı kadarıyla bir kısım Batılı sanat uzmanlarına gelmiş bulunuyor. Dün yayınlanan bazı gazetelerimizin üzerine balıklama atladıkları bu habere göre Leonardo Da Vinci'nin tablolarında "gizemli yüzler ve şekiller" keşfedilmekte imiş. Resimlerin bazı mıntıkaları aynayla simetri uygulandığında ortaya garip ve ürkütücü yaratıklar, kehanetimsi mâlumatlar çıkmakta, meselâ bir başka gazetemizin haberine göre, "Bakire ve Çocuk" tablosuna aynayla bakılınca, Yahudi Tanrısı Yehova, Vatikan tacıyla görülmekte imiş.

Ee, karar verelim artık, "vay canına" diyecek miyiz şimdi? Bilemiyorum, fakat Leonardo bu saçmalıkları görse kesinlikle uzun bir "yuuh" çekerdi; ondan eminim. Aynı derecede emin olduğum bir başka husus, rasyonalite seviyesine ayılıp bayıldığımız Batılı kamuoyunda nice safderun ve "sazan"ın bu kabil zırvaları ciddiye alarak birkaç dakikalığına birtakım çocukça yorumlarda bulunduktan sonra "cık cık" çekerek işine gücüne bakacağıdır; öyledir, çünkü esrarengiz şeylere, Esoterizm'e, Occultizm'e, bâtınî zırvalara, fala, remile, kehânete, astrolojiye inananların miktarında toplam nüfusa oranla eksilme kaydedilmediği mâlumdur; hem de o anlı şanlı "ilerleme" fikrine, o pek parlak "Aydınlanma çağı"na rağmen. Öyledir, çünkü vehimler, tereddütler, korkular ve endişeler cehâletle birleşince insanların davranışını idare eden birer unsur olmak otoritesini hiç kaybetmemişlerdir.

Yine hatırlayalım; "karpuz çekirdeğinde, bazı tropik balıkların gövdesinde, kelebek kanadında, ortadan ikiye biçilen bazı kerestelerin iç çeperinde" lâfz-ı celâl yazısına benzeyen titrek karaltılar olduğunu gösteren fotoğrafların elden ele gezdiği demlerde, içimizden bazıları yine o aynı çocukça tereddütlerin saikiyle vecde gelip de tecdîd-i imân etmemişler miydi?

Şifre kavramı karşısında nedense metânetimizi bir türlü muhafaza edemiyoruz ve bu durum bana hep o fıkrayı hatırlatıyor. Yıllarca açık deniz kaptanlığı yapan yaşlı adam, sefere her çıkışında kaptan köşkündeki kasasını açar, içinden bir kutu çıkarır ve içindeki kâğıdı okuyarak yeniden kilitlermiş. Bir gün sefer esnasında emr-i Hak vaki olunca ikinci kaptan ilk iş olarak merakla açık duran kasaya seğirtmiş; kapalı kutuyu açıp içindeki kâğıdı okumuş:

"Sancak sağ, iskele sol" yazıyormuş kâğıtta!

Dedim ya, şifrelerin gerçek anlamını merak etmek bizim zayıf yanımız diye; işte ben neredeyse bir haftadan beri, üzerime vazife olmasa da şu meşhur "kara çarşaflı eş" şifresinin açık mânâsını merak edip durmaktayım.

Çözene on yüz bin seksen milyon puan feda olsun!

A.Turan Alkan
08 Aralık 2007, Cumartesi

RadikalArt

2007-11-12T09:24:00.001+02:00

"Güncel sanatın farklı kuşaklarından 47 sanatçı eserlerini İstanbul sokaklarında sergiliyor."Özeleştiri" kavramından yola çıkarak "Geçmişin ardından bakma karşısına çık" temalı bu şehir projesinde fotoğraf,video baskı,çizim ve heykel yerleştirmeleri İstabul'un dört bir yanında yerini alıyor.Sanat şehrin yoğun temposuna katılıyor."

Bu sene 9-15 Ocak ayında yapılan Radikal Art "Sanat Sokağa Taştı!" adlı program dahilinde çok beğendiğim bir çalışma...

No need to talk

2007-11-11T13:59:00.000+02:00

This light in your eyes, only I can see
This smile on your face, devoted just for me
This love in my heart, that forever will be
I know somebody must be looking over
You and me

Bir erkeğin kaçınılmaz gerçeği

2007-11-06T04:11:00.000+02:00

Son zamanlarda izlediğim en kaliteli reklamlardan bir tanesi.
Ayrıca çok önemli bir noktaya dokunduran konseptiyle akıllarda uzun süre yer edineceğe benziyor.

Farkettim...

2007-10-26T15:06:00.000+03:00

Her batan günün ardından,baş etmek üzere gözlerimi açtığım yeni bir gün daha...Hayat üzerime üzerime geldikçe ben daha da uzaklaşıyorum ondan.Ayakta kalabilmek ve direnmek için yeni çareler ve iksirler aradığımı farkediyorum.Mutlu olmanın peşinde koşarken,bu çaba içinde kaybolup gidiveriyorum...

Gerçekten her an insan ne için var olmuştur diye düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi.Ufak yaşlarda "mutlu olmak için herhalde" cevabını verirdim kendi kendime ama şimdilerde anlıyorum ki dünyada mutluluk geçici ve anlık.Mutlu olmak için tepeleri tırmanmak üzere geçiyor dünya hayatımız ve akıntıya kapılmış bir tahta parçası gibi savruluyoruz sürekli.Odaklanıyoruz ve koşturmaya başlıyoruz ta ki iki adım ötesini düşündüğünüzde kendinizi karanlık dehlizler içinde bulana kadar.

Demek ki diyorum insanın arzuladığı ve tasavvur ettiği,filmlerde görüp imrendiği o inanılmaz mutluluk tablosuna bu dünyada ulaşması pek mümkün görünmüyor.İnsan sonsuzluk nisbetinde istiyor mutlu olmayı ama herşeyin bir sonu olduğunu bildiğiniz bu dünya,bu isteğe cevap verebilme konusunda fevkalade yetersiz kalıyor.Sonsuz olmayanın sonsuzluk karşısında aciziyetini hissediyorum ve gülümsüyorum...

T.Koç

Mühendis Zekası

2007-10-25T16:48:00.000+03:00

Mühendis mantığı diye bir şey olduğu kabul edilir ve bazen mühendisler yaklaşımlarından ötürü eleştirilirler; bazen de övülürler.

Eğer eleştiriliyorsa, "İşte mühendis kafası" denir; övülüyorlarsa "İşte mühendis zekası" denir. İşi zeka kısmından ele alarak bir iki mühendis fıkrası paylaşacağım, hepimize biraz bulaşsın diye...

Bir öğretmen, bir doktor ve bir mühendis golf sahasının kenarında, sahanın boşalmasını beklemektedirler. Mühendis: "Bu adamlar ne yapıyor böyle, 15 dakika önce bitirip sahadan çıkmaları gerekirdi." Doktor: "Bilmiyorum, ama yaptıkları büyük bir terbiyesizlik." Öğretmen: " Üstelik çok isabetsiz oynuyorlar. Vurdukları hiçbir top deliğe girmiyor. İşte görevli geliyor, onunla konuşalım." Görevli: "Kusura bakmayın. Sahadakiler, kör itfaiyeciler. Kulübümüzde geçen sene çıkan yangındaki dumandan gözlerini kaybettiler. Bu yüzden istedikleri zaman burada ücretsiz oynamalarına izin veriyoruz." Öğretmen: "Ne kadar üzücü, eğer çocukları varsa onlara ücretsiz ders verebilirim." Doktor: "Çok güzel bir fikir, ben de hastanedeki doktor arkadaşlarla konuşup onlar için bir şeyler yapabilir miyiz diye bakacağım." Mühendis: "Bu adamlar gündüz değil de, neden geceleri oynamıyorlar?"

Basit bir bakış açısı değişikliği sonuçları olduğu gibi değiştirebiliyor.

Bir matematikçi, bir fizikçi ve bir mühendise bir kırmızı top verip bunun hacmini nasıl bulacaklarını sormuşlar. Matematikçi, bir mezura ile etrafını ölçüp, çevre uzunluğundan hareket ederek formülle yarıçapını hesapladıktan sonra diğer bir formülle yarıçapından hacmini bulacağını söylemiş. Fizikçi ise topu suya batırıp yer değiştiren suyun hacmini ölçerek topun hacmini bulabileceğini söylemiş. Top son olarak mühendisin eline verilmiş, mühendis topu şöyle biraz çevirip bakmış ve sonra, "Bana kırmızı toplar katalogunu bulun." demiş.

Bazen sorunların çözümü yazılı olarak bir yerlerde duruyor olabilir. Bilgiye erişip bakmak öncelikli olabilir.

Adamın biri bir gün yolda giderken bir kurbağa görür ve kurbağa dile gelir:

- Ben aslında bir insanım, eğer beni bir kere öpersen çok güzel bir prenses haline gelirim." Adam kurbağayı eline alır ve cebine koyar. Kurbağa tekrar dile gelir:

- Eğer beni öpersen çok güzel bir prenses olacağım ve seninle evlenmeye hazırım.

Adam kurbağayı cebinden çıkarır, şöyle bir bakar ve gülümseyerek yeniden cebine koyar.

Kurbağa yalvarmaya başlar

- Eğer beni öper ve güzel bir prenses haline çevirirsen seninle evlenirim.

Adam tekrar kurbağayı çıkarır, şöyle bir bakar ve gülümseyerek cebine koyar.

Sonunda kurbağa dayanamaz:

- Senin neyin var? Sana çok güzel bir prenses olduğumu ve beni öpersen seninle evleneceğimi söyledim. Neden beni öpmüyorsun?

Sonunda adam konuşur.

- Bak, ben bir mühendisim. Kızlarla uğraşacak vaktim yok, fakat konuşan bir kurbağa çok ilginç geliyor.

Gerçekten de evleniyoruz; çocuk yapıyoruz; dünya işlerine karışıyoruz. Bu dünyadaki birçok ilginç şeyi de bu sırada ıskalıyoruz. Dünya tarihi, aşkların, evliliklerin ya da yapılan çocukların tarihi değil, bir şey bulan ve bir şey yapan insanların tarihi. Dünyadaki ilginç şeyleri ıskalamamanız dileğiyle.

(Melih Arat)

İdare edemem Anne!

2007-10-25T13:21:00.000+03:00

Annesinin akşam yemeği vermemekle tehdit ettiği bir ufaklığın anlık sinir krizi.
Tabi annenin nasıl bir haleti ruhiyeyle bu videoyu çektiği ise tam bir muamma...

Böyle sevebilir misiniz?

2007-10-25T02:18:00.000+03:00

Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez....

Biri tıpta okuyordu,öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra, bir kere, bir kere, bir kere daha karşılaşabilmek için,hep aynı saatte,aynı duraktan,aynı otobüse bindiler.Gençtiler,çok genç...

Birbirileriyle konuşacak cesareti bulmaları biraz zaman aldı ama sonunda başardılar.İkisi de her sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında. Delikanlı arkadaşında kaldığı için o duraktan binmişti otobüse, kız ise ablasında.... Sırf birbirilerini görebilmek için, her sabah erkenden evlerinden çıkıp, şehrin öbür ucundaki o durağa, onların durağına geldiklerini, gülerek itiraf ettiler bir süre sonra...

Okullarını bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de çok mutlu... Bazen işsiz, bazen parasız kaldılar ama öylesine sıkı kenetlenmişti ki yürekleri ve elleri hiçbir şeyi umursamadılar. Ayın sonunu zor getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar olduklarında da hep mutluydular. Zaman aşımına uğrayan, alışkanlıklara yenik düşen, bankahesabında para kalmadığı için ya da tam tersine o hesabı daha da kabarık hale getirmek uğuruna bitip-tükeniveren sevgilerden değildi onlarınki... Günler günleri, yıllar yılları kovaladıkça sevgileri de büyüdü, büyüdü... Tek eksikleri çocuklarının olmamasıydı. Zorlu bir tedavi sürecine rağman çocuk sahibi olmayınca, bütün mutlulukların bizim olmasını beklemek, bencillik olur diyerek devam ettiler hayatlarına. Çocuk yerine, sevgilerini büyüttüler...

Senin için ölürüm derdi kadın, sımsıkı sarılıp adama ve adamda Hayır, ben senin için ölürüm diye yanıt verirdi hep... Bazen eve geldiğinde, aynanın üzerinde bir not görürdü kadın, Bir tanem, kütüphanenin ikinci rafına bak.... Kütüphanenin ikinci rafında başka bir not olurdu, Mutfaktaki masanın üzerine bak ve seni çok sevdiğimi sakın unutma Mutfaktaki masadan, salondaki dolaba sevgi dolu notları okuya okuya koşturan kadın, sonunda kimi zaman bir demet çiçek, kimi zaman en sevdiği çikolatalar, kimi zaman da pahalı armağanlarla karşılaşırdı... Aldığı hediyenin ne olduğu önemli değildi zaten....

Hayat ne kadar hızlı akarsa aksın,işleri ne kadar yoğun olursa olsun hep birbirlerine ayıracak zaman buluyorlardı bulmasına ama kırklı yaşların ortalarına geldiklerinde, daha az çalışmaya karar verdiler. Adam,hastaneden ayrıldı ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye başladı. Kadın da mimarlık bürosunu kapadı ve sadece özel projelerde görev aldı. Artık daha fazla beraber olabiliyorlardı.

Bir gün sahilde dolaşırken, harap durumda bir ev gördü kadın, üzerinde satılık levhası asılı olan.Ne dersin, bu evi alalım mı? dedi adama.Bu viraneyi yıktırır, harika bir ev yaparız. Projeyi kafamda çizdim bile. Kocaman terası olan, martıları kahvaltıya davet edeceğimiz bir deniz evi yapalım burayı. Sen istersin de ben hiç hayır diyebilirmiyim?diye yanıt verdi adam. Amerikadaki tıp kongresinden döner dönmez ararım emlakçıyı... Kaç para olursa olsun, burası bizimdir artık.... Sadece bir hafta ayrı kalacaklarını bildikleri halde, ayrılmaları zor oldu adam Amerika'ya giderken. Her gün, her saat konuştular telefonla. Gözyaşları içinde kucaklaştılar havaalanında.

Fakat birkaç gün sonra, kocasında bir tuhaflık olduğunu fark etti kadın. Eskisi kadar mutlu görünmüyor, konuşmaktan kaçınıyordu. Onu neşelendirmek için, sahildeki evi hatırlattı ve çizdiği projeyi verdi kadın ama hiç beklemediği bir cevap aldı: Canım, o ev bizim bütçemizi aşıyor. Sen en iyisi o evi unut... Mutsuzluk, mutluluğun tadına alışmış insanlara daha da acı, daha da çekilmez gelir. Kadın, hiç sevmedi bu beklenmedik misafiri. Derdini söylemesi için yalvardı adama, Senin için ölürüm, biliyorsun, ne olur anlat diye dil döktü boş yere...

Yıllardır sevdiği adam, duyarsız ve sevgisiz biriyle yer değiştirmişti sanki. Ona ulaşmaya çalıştıkça, beton duvarlara çarpıyordu kadın, her çarpmada daha fazla kanıyordu yüreği... Bir gün, çocukluğunun, gençliğinin ve bütün hayatının birlikte geçtiği arkadaşına dert yanarken, Artık dayanamıyorum, sana söylemek zorundayım diye sözünü kesti arkadaşı. O, seni aldatıyor. İş yerimin tamkarşısındaki restoranda genç bir kadınla yemek yiyiyor her öğlen. Sonra sarmaş dolaş biniyorlar arabaya.. Sus, sus çabuk, duymak istemiyorum bu yalanları diye bağırdı kadın. Onca yıllık arkadaşını, kendisini kıskanmakla suçladı....

Ertesi gün, öğle vakti o restoranın hemen karşısında bir köşeye sindi sessizce ve perimasallarının sadece masal olduğunu anladı... Kocasının eskiden aynı hastanede çalıştığı genç çocuk doktorunu tanıdı hemen. Bazen evlerinde ağırladıkları kadına nasıl sarıldığını gördü adamın... Akşam kocası eve gelir gelmez, bazen bağırıp, bazen ağlayarak, bazen onasımsıkı sarılıp bazen de yumruklayarak haykırdı suratına her şeyi. İnkar etmedi adam. Zamanla duyguların değişebildiği, insanların orta yaşa geldiklerinde farklılık aradığı gibi bir şeyler geveledi ağzında vebavulunu alıp gitti evden. Kapıdan çıkarken, son bir kez kucaklamak isterim seni diyecek oldu ama kadın, '' defol '' dedi nefretle...

İlk celsede boşandılar... Modern bir aşk hikayesinin böyle son bulmasına kimse inanamadı. Arkadaşlarının desteğiyle ayakta kalmaya çalıştı kadın. Adamın, sevgilisiyle birlikte Amerikaya yerleştiğini öğrendi. Bazen yalnız kaldığında, onu hala sevdiğini hissedince, ağlama nöbetlerigeçiriyor, aşkın yerini, en az onun kadar yoğun bir duygu olan nefretin alması için dua ediyordu. Aradan bir yıl geçti... Her şeyin ilacı olduğu söylenen zaman bile, kadının derdine çare olamamıştı.

Bir sabah, ısrarla çalan zilin sesiyle uyandı. Kapıyı açtığında, karşısında o kadını gördü. Sen, buraya ne yüzle geliyorsun diye bağırmak istedi ama sesi çıkmadı. Lütfen, içeri girmeme izin ver, mutlaka konuşmamız gerekiyor dedi genç kadın. Kanepeye ilişti ve zor duyulan bir sesle konuşmaya başladı: Hiçbir şey göründüğü gibi değil aslında. Çok üzgünüm ama o bir saat önce öldü. Geçen yıl Amerikadaki kongre sırasında öğrendi hastalığını ve yaklaşık bir senelik ömrü kaldğını. Buna dayanamayacağını, hep söylediğin gibi onunla birlikte ölmek isteyeceğini biliyordu. Seni kendinden uzaklaştırmak için, benden sevgilisi rolünü oynamamı istedi. Ailesine de haber vermedi. Birlikte Amerikaya yerleştiğimiz yalanını yaydı. Oysa ilk karşılaştığınız otobüs durağının karşısında bir ev tutmuştu. Tedavi görüyor ve kurtulacağınainanıyordu ama olmadı. Gece fenalaşmış, bakıcısı beni aradı, son anda yetiştim. Sana bu kutuyu vermemi istedi...

Gözlerinden akan yaşları durduramayacağını biliyordu kadın. Hemen oracıkta ölmek istiyordu. Eline tutuşturulan kutuyu açmayı neden sonra akıl edebildi. İtinayla katlanmışbir sürü kağıt duruyordu kutuda. İlk kağıtta, Lütfen bütün notları sırayla oku bir tanem diyordu... Sırayla okudu; Seni çok sevdim, Seni sevmekten hiç vazgeçmedim Senin için ölürüm derdin hep, doğru söylediğini bilirdim. Fakat benim için ölmeni istemedim. Şimdi bana söz vermeni istiyorum. Benim için yaşayacaksın, anlaştık mı? Son kağıdı eline alırken, kutuda bir anahtar olduğunu gördü kadın... Ve son kağıtta şunlar yazılıydı: Sahildeki evimizi senin çizdiğin projeye göre yaptırdım. Kocaman terasta martılarla kahvaltı ederken, ben hep seni izliyor olacağım....

(Anonim)

Sensiz herşey anlamsız...

2007-10-24T21:27:00.000+03:00

İçinde sensizlik olan her cümlenin telaffuzundan esirge dudaklarımı. Beni adınsız bırakma.

Az az tattır özgürlüğü tutsaklığıma.Ne bileyim hep azarla içimdeki şeytanı;aramıza girme ihtimali doğarsa.Ya da aklımda bir tilki varsa seni sevmeme ihtilaf,tut kuyruğunda savur onu baş aşağıya.Sen edebini koru ne olursun şüphe yolsuzuna aldanma. O ne yaparsa yapsın,sen usunu şüphe denizinde yelkensiz,dümensiz,bensiz bırakma.

Ey yoksul düşlerimin varsıl silueti!Hayallerimi öksüzlüğe atma.En fazla virgüller olsun benli cümlelerinin kucağında.Ünlemlere, sorulara ve noktalara yer ayırma.Şair der ki:“Ey sevgili!Uzatma dünya sürgünümü benim.”Ey sevilen!Sen varsan uzadıkça uzasın dünya sürgünüm;yok,sen yoksan elimi yüzümü sürgünlere bulama.Ne olursun!

Az az tattır mantığını duygularıma mesela. Ne Juliet ol mantığına karşı sorgusuz savunmasız teslimkar. Ne de Einstein duygularına. Çıkar artık denklemleri yüreğimizden sevgili. Tabi ki Orhan Veli’nin böcekleri gibi -arzu et sadece- demiyorum. Ama... İste ne olursun hak ettiğin her şeyi. Verdiğimle yetinme, benim istediğim gibi sen de iste. Susma örneğin. Dudaklarınla konuşmasan bile gözlerinle; olmadı yüreğinle, olmadı gülüşünle. Ne yaparsan yap ama, Ruhumu desibelsiz bırakma.

Farklı bir hikaye

2007-10-24T02:54:00.000+03:00

Seninle ilk tanıştığımız günü hatırlıyorumda,öyle tatlı öyle şirin gelmiştin gözüme...

Eskilerden farklı olacaktı bu sefer demiştim içimden,hiçbir zaman ayrılmayacağımızı vad' ederek gelmiştin gelmiştin sen.Her zaman birlikte olacak,el ele verip düşlerimizi süsleyen güzelliklerin peşinden beraber koşacaktık seninle.
Diğerleri gibi yarı yolda bırakmayacaktın beni,senin yanında olduğumda ellerimi dokunduğumda güvende ve huzur dolu hissetirecektin bana kendimi...

İlk defa hastalandığın günü hatırlarım da,nasıl paniklemiş elim ayağıma dolaşmıştı seni o halde görünce.Eşe dosta sormuştum ne yaparız ne ederiz diye.Aman ha kendince birşeylere kalkışma daha fena edersin kim bilir demişlerdi de ben de elim kolum bağlı oluruna bırakmıştım bu hali.
Sonradan kendiğilinden iyi olduğunda dünyalar benim olmuş,sevincimden ne yapacağımı şaşırmış da arkadaşlarıma bu halime dalga konusu olmuştum uzun bi süre...

Biricik annem dahi kıskanırdı seni epeyce,benimle onunla vakit geçirdiğinin dörtte biri kadar vakit geçirmiyorsun der,yüreğimin bam telini şöyle bir cıız ettirirdi.
Elimden ne gelirdi ki,sensiz bu hayat akmıyordu sanki,beraber vakit geçirmediğimiz anlarda,ellerimi sana dokunamadığım zamanlarda kendimi değişik bir şekilde huzursuz hissediyordum.
O ihtişamın ve albeninle gözlerimi kamaştırıyor,herşeyden vazgeçilir de yardan vazgeçilmez dertirtiyordun kendimce...

Birlikte olduğumuzda yüreklerimizi birleştirdiğimizde önümüze gelecek her türlü engeli aşmaya söz vermiştik birlikte.
Seninle beraber ilk büyük maceramızı hatırlarım da,Istanbul-Ankara arası yollara revan olmuştuk da yine,yolları ufukta kaybolan çizgi gibi arkamızda bırakmış gün batımı mutlu ve bahtiyar bir şekilde dönmüştük evimize.

Ve işte yine öyle bir gece Ankara-Istanbul arası yollara dökülmüş Avea Turkiye Şampiyonasına doğru ilerliyoruz,kulağımda hoş bir ezgi ve sen gamepadim yine yanıbaşımda...

T.Koç