Yıllar sonra ilkokul öğretmenim Reinhard Mattler'i aramak üzere bir umutla bilgisayarımın başına oturdum.İlkokul senelerimden aklımda kalan bütün keyword'leri bir bir sıralarken çok sevdiğim öğretmenimin emekli olduğuna dair bir gazete haberine ulaştım.Ne çok emeği geçmişti bize,o küçük sınıfta yaşadığım benzersiz hatıralar sanki dünmüş gibi aklımda.

Sınıfımızla birlikte yaptığımız müze ve orman gezileri,din üzerine yaptığımız sohbetlerimiz,öğretmenlik dışında kilisenin ilahi korosunda görev yapması ve söylediği şarkılardan isteğimiz üzerine bize de dinlettirmesi,kış ayları gelince mendilini elinden düşürmemesi ve hapşırdığında tüm okulu inletmesi :) Dışarıdan sert görünen ama içi hayat ve sevgiyle dolu bir insandı o.Her şey bir yana Almanya yıllarımda hayata tutunmamı sağlayan insan olmuştu.Üzerimde çok büyük hakkı var.

Geçtiğimiz sene Türk ve Alman öğrencilerin düzenlediği bir programla 37 yıllık öğretim hayatına "Aufwiedersehen" ve "Güle güle" yazılı pankartlarla veda etmiş.Bir gün yanına gidip elini öpmek nasip olur inş.

http://www.augsburger-allgemeine.de/Home/Nachrichten/Wirtschaft/Sparkassen-in-Schwaben/Specials/Sparkassen-Baufinanzierung/regid,2_puid,2_pageid,12194.html

Oh be dünya varmış,insanın blogu gibisi yok vallahi,özledim buraları.Kaç zamandır uzak kalmıştım,neden mi? Kendimi unutmaktan,hayatın bana kendimi unutturmasından.Şu sıralar ara tatilin gelmesiyke yükümün biraz hafiflemesi beni kendime getirdi doğrusu."Neşeli Hayat" filminin son sekansı geliyor aklıma..."Adamın kafası rahat olacak biliyon mu" :)


***


Tutunmak istiyorum hayata tüm zorluk ve sıkıntılara inat.Yüzümde kocaman bir tebessümle hayatın tüm gerçekliğine alaycı bir bakış fırlatmak istiyorum.Yanı başımda kopan kıyametlere umursamadan yanından geçip gitmek,dudağımda inceden bir ıslıkla o çok sevdiğim parçaları mırıldanmak. Yüreğimde taşıdığım en büyük acılara kulak vermek yerine sabahın acı soğuğunda, ağaçların içinde ötüşen kuşları dinleyerek içimi ısıtmak istiyorum. Ağlamaklı bir hale, gri bir dünyaya,veremli bir hasta gibi umutsuz nefes alıp vermelere isyan ediyorum.Beni baştan aşağı sarıp kolumu kaldırmayacak hale getiren hüzne bile göz kırparak,elimde çitlediğim çekirdeğin kabuklarını kafasına fırlatmak istiyorum.Hey adamım ne oldu sana böyle "keep your head up" demek istiyorum.


Saniyeler kayıp giderken hayatımızdan hepsini güzel bir hatıra ile uğurlamak istiyorum.Aldığım her nefesin değerini en derinde hissetmek,sahip olduklarımıza alabildiğine şükretmek.Şükretmek dedim de,şükredebilmek için önce sahip olduklarımızı bilmeyi istiyorum Rabbimden. Mutluluğu gelecekte veya geçmişte aramak yerine gerçekten an’ın içinde hissedebilmeyi diliyorum, bugün bu satırları yazarken olduğu gibi.Her an huzuru soluklayabileceğim,kimselere ait olmayan,adı söylenmemiş renklere bezenmiş bir iç diyara,bir küçük dünyaya sahip olmayı isterken,beni bildiğin en güzel hal üzerine kıl Rabbim diye dua ediyorum.